என் உயிரினும் மேலான... கருணாநிதியின் கடைசிப் பொதுப்பேச்சு என்ன தெரியுமா?

அறிவாலயத்தில் ஒலித்த இறுதி முழக்கம்

2016-ஆம் ஆண்டு சென்னை அண்ணா அறிவாலயத்தில் நடைபெற்ற திமுகவின் 'முப்பெரும் விழா' மேடையே, மு.கருணாநிதி ஆற்றிய கடைசிப் பிரம்மாண்ட பொதுப்பேச்சாகும். 92 வயதைக் கடந்த நிலையிலும், உடல்பலவீனங்களை மறந்து, வீல் சேரில் அமர்ந்து, தொண்டர்களின் கரவொலிக்கு நடுவே அவர் மேடை ஏறியபோது அரங்கமே அதிர்ந்தது. வயோதிகத்தின் காரணமாகக் குரலில் சிறு தளர்வு இருந்தாலும், அவரது சொற்களின் கூர்மையும் அரசியல் தெளிவும் சற்றும் குறையாமல் வெளிப்பட்டன.

அன்று மேடையில் பேசிய கலைஞர், எனக்கு இப்போது 92 வயதாகிறது. எவ்வளவு வயது ஆனாலும் சரி, என்னால் இயன்றவரை என் உயிர் மூச்சு உள்ளவரை இயங்குவேன். முக்கியமான இலக்கை அடைந்து, திமுகவுக்கு மீண்டும் வெற்றியைத் தேடித்தந்த பிறகே என் கண்களை மூடுவேன்.. என்று நெகிழ்ச்சியோடு முழங்கினார். தொண்டர்கள் மத்தியில் பெரும் எழுச்சியை உருவாக்கிய இந்த உரை, ஒரு மூத்த தலைவனின் அசைக்க முடியாத தன்னம்பிக்கையையும், கட்சி மீது அவர் கொண்டிருந்த அளப்பரிய பற்றையும் வெளிப்படுத்தியது.

கண்ணீரில் நனைந்த தொண்டர்களின் நினைவுகள்

அன்று கருணாநிதியின் பேச்சைக் கேட்பதற்காகவே தமிழகத்தின் மூலை முடுக்கிலிருந்தெல்லாம் தொண்டர்கள் மாநாடுகளுக்கும் கூட்டங்களுக்கும் படையெடுப்பது வழக்கம். அடுக்குமொழி வசனங்கள், தரமான sarcasm நிறைந்த அரசியல் பதில்கள், நகைச்சுவை கொண்ட விமர்சனங்கள் என அவரது உரைதனித்துவமானது. 2016-ஆம் ஆண்டு இறுதிப் பகுதிக்குப் பிறகு, வயது முதிர்வு மற்றும் தொண்டைப் பகுதியில் ஏற்பட்ட நரம்பு சார்ந்த சிகிச்சை காரணமாக, அவர் தீவிர அரசியலிலிருந்தும் மேடைப் பேச்சுகளிலிருந்தும் ஒதுங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.

இதனால், 2016 முப்பெரும் விழாவில் அவர் ஆற்றிய உரையே பொதுவெளியில் தொண்டர்களை நோக்கி அவர் பேசிய கடைசி மாபெரும் அரசியல் உரையாக அமைந்துபோனது. அதன் பிறகு சில பேட்டிகளும், காணொளிச் செய்திகளும் வந்தபோதிலும், அறிவாலய மேடையில் தொண்டர்களைப் பார்த்து அவர் முழங்கிய அந்த வார்த்தைகளே வரலாற்றுப்பூர்வமான இறுதிக்கட்டப் பதிவாக நிலைபெற்றன.

கடைசி மூச்சு வரை சமூக நீதிக்காகவும், மாநில உரிமைக்காகவும், தமிழ் மொழியின் உயர்வுக்காகவும் குரல் கொடுத்தவர் கருணாநிதி. 1950-களில் கல்லக்குடி போராட்ட களத்தில் தொடங்கிய அவரது மேடைப் பயணம், 2016 வரை இடைவிடாமல் தொடர்ந்தது.

2018 ஆகஸ்ட் 7 அன்று அவர் இயற்கை எய்தியபோதிலும், அறிவாலய மேடையில் அவர் ஆற்றிய அந்த இறுதி உரை இன்றளவும் லட்சக்கணக்கான உடன்பிறப்புகளின் மனங்களில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு தலைவனின் குரல் ஓய்ந்தாலும், அவர் விட்டுச்சென்ற கொள்கை முழக்கங்களும், தமிழ்ச் சமூகத்திற்கான தொலைநோக்குப் பார்வையும் என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும் என்பதற்கு அவரது கடைசிப் பொதுப்பேச்சே சான்றாகும்.