மிடில் கிளாஸ் மக்களை மூச்சுமுட்ட வைக்கும் பள்ளிக் கட்டணம்.. நாட்டுக்கே வழிகாட்டும் ‘கலைஞர்’ மாடல்!

இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களில், ஒரு குழந்தைக்கு தொடக்க மற்றும் மேல்நிலைக் கல்வி வழங்க ஆண்டிற்கு ரூபாய் 1.5 லட்சம் முதல் ரூபாய் 4 லட்சம் வரை செலவிட வேண்டியுள்ளது. பள்ளி வளர்ச்சி நிதி, கட்டாய தொழில்நுட்பக் கட்டணங்கள், உயர்த்தப்பட்ட பஸ், வேன் கட்டணங்கள் மற்றும் தன்னிச்சையான ஆண்டுக் கட்டண உயர்வுகளால், பெற்றோர்கள் எந்தவொரு வரம்பும் இல்லாத ஒரு அமைப்பிற்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளனர்.

கல்வி என்பது ஒரு அடிப்படை பொது நலச் சேவை என்பதிலிருந்து மாறி, எந்த விலையைக் கொடுத்தாவது பெற்றாக வேண்டிய ஒரு லாபகரமான வணிகப் பொருளாக மாற்றி அமைக்கப்பட்டுவிட்டது.

நடுத்தர வர்க்க கொள்கை வெற்றிடம்

நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு ஏற்பட்டுள்ள இந்த நெருக்கடி, கொள்கை உருவாக்கத்தில் உள்ள பெரிய சமச்சீரற்ற தன்மையினால் ஏற்படுகிறது. அரசின் நலத்திட்டங்கள் குறைந்த வருவாய் பிரிவு மக்களுக்கான மானியம், சுகாதாரம் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்துவது சரியானதே. அதேபோல உயர்கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் சட்டப்பூர்வ கட்டணக் குழுக்கள் உள்ளன.

ஆனால், மாதச் சம்பளம் வாங்கும் நடுத்தரக் குடும்பங்கள் ஒரு கொள்கை வெற்றிடத்திலேயே இயங்குகின்றன. இவர்கள் அரசு மானியக் கல்விக்குத் தகுதியானவர்களும் அல்ல, அதே நேரத்தில் தடையற்ற கட்டண உயர்வுகளைத் தாங்கும் அளவுக்குப் பணக்காரர்களும் அல்ல.

பல குடும்பங்கள் தங்களின் ஒரு நபரின் வருமானத்தில் 30% முதல் 50% வரை ஒரு சாதாரண தனியார் பள்ளியில் குழந்தையைப் படிக்க வைப்பதற்காக மட்டுமே செலவிடுகின்றன. தனியார் கல்வி நிறுவனங்களின் கட்டணத்தை அரசு "ஃப்ரீ மார்க்கெட்" போல நடத்துகிறது.

ஆனால் தனியார் கல்வி என்பது ஒரு ஃப்ரீ மார்க்கெட் அல்ல. அது ஒரு பிணைக்கப்பட்ட சந்தை (Captive Market). ஒருமுறை ஒரு குழந்தை ஒரு பள்ளியில் சேர்ந்துவிட்டால், பள்ளியை மாற்றுவது குழந்தையின் கல்வி மற்றும் மனநிலையில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். இது பள்ளி நிர்வாகங்களுக்குப் பெற்றோர்கள் மீது ஒருதலைப்பட்சமான ஆதிக்கத்தை அளிக்கிறது.

இந்த உறவை வெறும் "வாங்குபவர்-விற்பவர் பேரம்" என்று கருதுவது, வணிக நோக்கம் கொண்ட பள்ளி நிர்வாகங்களுக்கும் தங்கள் குழந்தைகளின் கல்வியைக் காப்பாற்றப் போராடும் பெற்றோர்களுக்கும் இடையே உள்ள அதிகார சமமின்மையை முற்றிலும் புறக்கணிப்பதாகும்.

தமிழ்நாடு மாடல்

இந்தியாவின் சட்டக் கட்டமைப்பிற்குள்ளேயே இதற்கு பயனுள்ள ஒழுங்குமுறை மாடல்கள் உள்ளன. தமிழ்நாடு தனியார் பள்ளிகள் (கட்டண வசூல் ஒழுங்குமுறை) சட்டத்தின் கீழ், ஓய்வுபெற்ற உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி கோவிந்தராசன் தலைமையில் "தனியார் பள்ளிகள் கட்டண நிர்ணயக் குழு" என்ற ஒரு சுதந்திரமான சட்டப்பூர்வ அமைப்பைத் தமிழ்நாடு அரசு அமைத்தது. இச்சட்டம் 2009-ஆம் ஆண்டு அன்றைய முதல்வர் மு. கருணாநிதி தலைமையிலான சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது.

பள்ளிகளின் தனித்துவமான அம்சங்களைக் கவனிக்காமல் மாநிலம் முழுவதும் ஒரே சீரான கட்டண வரம்பை விதிக்காமல், இந்த அமைப்பு வெளிப்படையான, தணிக்கை செய்யப்பட்ட அளவுகோல்களைப் பயன்படுத்துகிறது. தனியார் பள்ளிகள் தங்களின் தணிக்கை செய்யப்பட்ட கணக்கு வழக்குகள், செலவு அறிக்கைகள், ஆசிரியர் சம்பளப் பதிவேடுகள் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு விவரங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

சட்டப்பூர்வக் குழு இந்த விவரங்களை ஆய்வு செய்து, அந்தப் பள்ளிக்கு ஏற்ற நியாயமான கட்டண அமைப்பை மூன்று ஆண்டுகளுக்கு நிர்ணயிக்கிறது. இந்த நடைமுறை அதிகக் கட்டணம் வசூலிப்பதைத் தடுப்பதோடு, உண்மையான உயர்தர வசதிகளை வழங்கும் பள்ளிகளுக்குச் சரியான கட்டணத்தையும் உறுதி செய்கிறது.

இத்தகைய சுதந்திரமான சட்டப்பூர்வ மேற்பார்வை மற்ற முக்கிய பெருநகர மாநிலங்களில் இல்லாததால், லட்சக்கணக்கான நகர்ப்புறப் பெற்றோர்கள் ஆண்டுதோறும் கடுமையான கட்டண உயர்வால் தொடர்ந்து பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

வணிகமயமாக்கப்பட்ட K-12 கல்வியின் மதிப்பைச் சிதைக்கிறது

பள்ளிக் கட்டணங்கள் குடும்பங்களின் சேமிப்பைக் கரைப்பது மட்டுமல்லாமல், வகுப்பறைக்குள் கற்றலின் தரத்தையும் கேள்விக்குறி ஆக்குகிறது. K-12 கல்வி முறை கார்ப்பரேட் வணிக அமைப்பாக இயங்கும்போது, கல்வி நிறுவனத்தின் முன்னுரிமை மனித மேம்பாட்டிலிருந்து விளம்பரப் பிரச்சாரங்களுக்கு மாறுகிறது.

"குளோபல் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர்" என்ற மாயை

அதிகளவிலான அட்மிஷன் கட்டணங்கள் மற்றும் மூலதனக் கட்டணங்களை நியாயப்படுத்த, தனியார் நிறுவனங்கள் உள்கட்டமைப்பு போட்டியில் ஈடுபடுகின்றன. குளிரூட்டப்பட்ட நடைபாதைகள், செயற்கைப் புல்வெளி விளையாட்டு மைதானங்கள், டிஜிட்டல் திரைகள் மற்றும் ஃபிரான்சைஸ் பாடத்திட்டங்கள் போன்ற வெளிப்படையான ஆடம்பரங்களுக்காக பெருமளவில் செலவிடப்படுகிறது.

ஆனால், இந்த பளபளப்பான தோற்றத்திற்குப் பின்னால், உண்மையான கல்வி முதலீடுகள் பின்தங்கியே உள்ளன.
ஆசிரியர் சம்பள பற்றாக்குறை: கட்டண வசூல் அதிகரித்தபோதிலும், கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களுக்கு பணிப் பாதுகாப்பற்ற குறைந்தபட்ச ஊதியமே வழங்கப்படுகிறது, இது ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி பணி மாறுவதற்கு வழிவகுக்கிறது.

மனப்பாடக் கல்வி சுமை: கட்டணம் செலுத்தும் பெற்றோர்களுக்கு உடனடி ரிசல்ட்டை காட்ட, ஆரம்பப் பருவக் கல்வித் திட்டங்கள் மனப்பாடத் தேர்வுத் தயாரிப்புப் பயிற்சிகளாக மாற்றப்படுகின்றன. இது மாணவர்களின் விமர்சனச் சிந்தனை அல்லது சிக்கலைத் தீர்க்கும் திறனை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக மனப்பாடத் தேர்வுகளுக்கே பயிற்சி அளிக்கிறது.

அடிப்படைத் திறன்கள் குறைப்பு: முழுமையான கற்றல், நடைமுறைத் தொழில் திறன்கள், உடற்பயிற்சி மற்றும் படைப்பாற்றல் கலைகள் போன்றவற்றிற்கு கூடுதல் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது அல்லது வகுப்பறை சீட்களை அதிகரிக்கவே இவை பயன்படுகின்றன.

கல்வி ஒரு சட்டப்பூர்வ உரிமை

K-12 கல்வியின் தடையற்ற வணிகமயமாக்கல் ஒரு கூட்டுப் பிரச்சனையை உருவாக்குகிறது. அரசுப் பள்ளி அமைப்புகள் வளப் பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்ளும்போது, ஒழுங்குபடுத்தப்படாத தனியார் நிறுவனங்கள் உள்நுழைந்து, சமத்துவத்தைச் சீர்குலைக்கும் கட்டணங்களை வசூலிக்கின்றன.

நகர்ப்புற வாழ்வாதார அழுத்தங்களைக் குறைக்கவும், நீண்டகால மனித மூலதனத்தைப் பாதுகாக்கவும் அரசு முயன்றால், கல்விக்கான கட்டண ஒழுங்குமுறை ஒரு முதன்மையான நலவாழ்வு முன்னுரிமையாக மாற வேண்டும். வெளிப்படையான, தரமான கல்விக்கான அணுகல் என்பது அடிப்படைப் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு.

சுதந்திரமான கட்டண நிர்ணயக் குழுக்களை அமைத்தல், தனியார் நிறுவன நிதிகளைத் தணிக்கை செய்தல் மற்றும் கல்விசாரா கூடுதல் கட்டணங்களுக்குச் சட்டப்பூர்வ வரம்புகளை விதித்தல் ஆகியவையே சுரண்டலைத் தடுத்து வகுப்பறையில் கல்வியின் முதன்மை நோக்கத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான அத்தியாவசியமான நடவடிக்கைகளாக இருக்கும்.

கட்டுரையாளர்: ஆகாஷ் கொல்லுரு, தேசிய செய்தி தொடர்பாளர்,
தெலங்கானா ரக்ஷணா சேனா (TRS).