சென்னை: கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்திய அரசியல் வரைபடத்தில் தென்னிந்தியாவின் குரலாகவும், மாநில சுயாட்சியின் காவலர்களாகவும் விளங்கிய நான்கு முக்கியத் தலைவர்களின் பெயர்கள் ஸ்டாலின், பினராயி விஜயன், சித்தராமையா, கே.சி.ஆர். இவர்கள் வெறும் தனிநபர்கள் அல்ல; தென்னகத்தின் தனித்துவ அடையாளத்தையும், கூட்டாட்சித் தத்துவத்தையும் டெல்லியின் ஒற்றையாட்சிப் போக்குக்கு எதிராக உரக்கப் பேசிய இரும்பு அரண்களாகத் திகழ்ந்தனர்.
ஆனால் இன்று அந்த அரசியல் களம் முற்றிலும் தலைகீழாக மாறியுள்ளது. சில மாதங்களுக்குள் இந்த நான்கு பெரும் ஆளுமைகளும் அதிகார மையத்திலிருந்து விலகியிருப்பது தென்னிந்திய அரசியல் சமநிலையை மிகப்பெரிய அளவில் குலைத்துவிட்டது. தென்னகத்தின் பிராந்திய உரிமைகளுக்காகப் போராடிய கூட்டுப் பாதுகாப்பு அரண் (Collective Shield) சரிந்துவிட்ட நிலையில், பாஜகவிற்கு ஆதரவான புதிய அரசியல் சூழல் உருவாகியுள்ளது.
தமிழகத்தில் மு.க.ஸ்டாலின் திராவிட மாடல் ஆட்சியின் மூலம் மாநில உரிமைகள், நிதிப் பகிர்வு, சமூக நீதி போன்றவற்றை தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்தார். கேரளாவில் பினராயி விஜயன் இடதுசாரி அரசியலின் மூலம் பாசிச மற்றும் வலதுசாரி சித்தாந்தங்களுக்கு எதிராக உறுதியான அரணாக நின்றார். கர்நாடகாவில் சித்தராமையா AHINDA (அல்பசங்கியர், பிற்படுத்தப்பட்டோர், சிறுபான்மையினர்) கூட்டணியின் பலத்தோடு காங்கிரஸை வலுப்படுத்தினார். தெலுங்கானாவில் கே.சி.ஆர். (KCR) பிராந்திய அடையாளத்தை முன்னிறுத்தி மாநில சுயாட்சியை வலியுறுத்தினார். இந்த நான்கு தலைவர்களும் அடுத்தடுத்து அதிகாரத்தை இழந்திருப்பது தென்னிந்தியாவுக்கு பெரும் பின்னடைவு. தென்னகம் எப்போதுமே வட இந்திய அரசியல் அலைகளிலிருந்து வேறுபட்டு, தனது சமூக நீதி, மொழி உரிமை, பிராந்திய பண்பாட்டைப் பாதுகாத்து வந்துள்ளது. மத்தியில் பா.ஜ.க.வின் வலதுசாரி அரசியல் தீவிரமடைந்தபோது அதற்கு தடையாக இருந்தது இந்த மாநிலத் தலைவர்களின் வலுவான நிலைப்பாடுதான். இப்போது அந்த அரண்கள் இல்லாத நிலையில், 'ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல், ஒரே கலாச்சாரம்' என்ற ஒற்றையாட்சி கொள்கைகளை மத்திய அரசு எளிதாகத் திணிக்கும் சூழல் உருவாகியுள்ளது. நிதிப் பகிர்வில் தென்னக மாநிலங்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி, எல்லை நிர்ணயம் (Delimitation) மூலம் தெற்கின் நாடாளுமன்ற இடங்களைக் குறைக்கும் முயற்சி உள்ளிட்டவை இனி மிக முக்கியமான அச்சுறுத்தல்களாக மாறக்கூடும். வலதுசாரி அரசியல் எப்போதும் பிராந்திய அடையாளங்களை மங்கச் செய்து, மத்திய அதிகாரத்தை வலுப்படுத்த முயல்கிறது. தென்னகத்தில் இதுவரை அதற்கு முட்டுக்கட்டையாக இருந்த பிராந்திய சக்திகள் பலவீனமடைந்துள்ளன. இது பா.ஜ.க.வுக்கு தென்னிந்தியாவில் தங்களது அரசியல் ஆதிக்கத்தை விரிவுபடுத்த சாதகமான களத்தை உருவாக்கியுள்ளது என்பது அரசியல் பார்வையாளர்களின் முக்கியக் கருத்து. எனினும், தென்னக மண்ணின் அரசியல் விழிப்புணர்வு அவ்வளவு எளிதில் வீழ்ந்துவிடாது. புதிய தலைமைகள் உருவாகலாம். புதிய போராட்ட வடிவங்கள் தோன்றலாம். ஆனால் தற்போதைய நிலைமை தென்னிந்திய கூட்டாட்சியாளர்களுக்கு பெரும் எச்சரிக்கை மணியாக ஒலிக்கிறது. நம்மைப் பாதுகாத்த கவசங்கள் உடைந்துவிட்டன. இனிவரும் காலங்களில் தென்னகத்தின் தனித்துவத்தையும், மாநில உரிமைகளையும், கூட்டாட்சித் தத்துவத்தையும் காப்பாற்ற ஒவ்வொரு குடிமகனும், அரசியல் சக்திகளும் தீவிரமாகப் போராட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது. தென்னிந்தியாவின் அரசியல் எதிர்காலம் இப்போது ஒரு திருப்புமுனையில் நிற்கிறது. பிராந்திய சக்திகள் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து வலுவான எதிர்ப்பு அரணை உருவாக்குமா? அல்லது மத்திய அதிகாரத்தின் அலை தென்னகத்தையும் முழுமையாக ஆக்கிரமிக்குமா? என்பதை அடுத்த சில ஆண்டுகள் தீர்மானிக்கும்.