சென்னை: திமுக சுற்றுச்சூழல் அணி மாநில செயலாளர் கார்த்திகேய சிவசேனாபதி சமூகவலைதளங்களில் வெளியிட்டுள்ள பதிவில், "பரந்தூர் விமான நிலையக் கட்டுமானக் குறித்த விவாதத்தை, 'வளர்ச்சி' மற்றும் 'வளர்ச்சிக்கு எதிரானது' என்ற எளிமையான இருவகைத் தேர்வாகச் சுருக்கிவிடக் கூடாது. காலநிலை மாற்றம், தண்ணீர் பற்றாக்குறை, கடுமையான வெப்ப அலைகள், பெருவெள்ளம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து சந்தித்து வரும் இந்த அவசரச் சூழலில், விளைநிலங்கள், ஏரிகள், நீர்நிலைகள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் செறிவூட்டும் பகுதிகளை அரசாங்கங்கள் தொடர்ந்து தியாகம் செய்யக்கூடியவையாகக் கருத முடியுமா என்ற கேள்வியை நாம் எழுப்ப வேண்டும்.
தமிழ்நாடு போக்குவரத்து இணைப்பு வசதிகள் இல்லாத மாநிலம் அல்ல. நம்மிடம் ஏற்கனவே சென்னை, கோயம்புத்தூர், மதுரை, திருச்சிராப்பள்ளி என நான்கு சர்வதேச விமான நிலையங்கள் உள்ளன. இந்தியாவில் மிகச் சில மாநிலங்களில் மட்டுமே இந்த அளவிற்கு சர்வதேச விமான நிலையக் கட்டமைப்பு பரவலாக அமைந்துள்ளது. இவை அனைத்தும் இணைந்து, ஆண்டுதோறும் பல மில்லியன் சர்வதேசப் பயணிகள் உட்பட கோடிக்கணக்கான பயணிகளைக் கையாண்டு வருகின்றன. எனவே, நம் முன் உள்ள கேள்வி தமிழ்நாடு உலகத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளதா என்பது அல்ல; அது ஏற்கனவே மிகச்சிறப்பாகவே இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
அதேபோல், கோயம்புத்தூர், திருப்பூர், ஈரோடு மற்றும் கரூர் பகுதி பயணிகள் சர்வதேச இணைப்புகளுக்குப் பெரும்பாலும் கொச்சி விமான நிலையத்தைப் பயன்படுத்துகின்றனர். நாம் தியாகம் செய்யத் துணியும் ஒவ்வொரு வளத்திற்கும் ஒரு பெரும் விலை உண்டு. இழக்கப்படும் ஒவ்வொரு ஏக்கர் வளமான விளைநிலமும் எப்போதும் திரும்பக் கிடைக்காது. தூர்வாரப்பட்டு மூடப்படும் ஒவ்வொரு ஏரியும், வரவிருக்கும் ஒரு பெருவெள்ளப் பேரழிவிற்கான அறிகுறியாகும். அழிக்கப்படும் ஒவ்வொரு சதுப்பு நிலமும், நிரந்தரமாக அழிக்கப்படும் நிலத்தடி நீர் சேமிப்புத் தளம் ஆகும். இடம்பெயரச் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு விவசாயியும், தியாகம் செய்யப்படும் ஒரு வாழ்வாதாரம் ஆவார். இதன் விலை என்பது வெறும் பண இழப்பீட்டுத் தொகைகளால் மட்டும் கணக்கிடப்படுவதில்லை; மாறாக, இதனால் இழக்கப்படும் உணவுப் பாதுகாப்பு, மறைந்து போகும் கிராமங்கள் மற்றும் மீட்டெடுக்க முடியாத சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளில் இது அடங்கியுள்ளது. இயற்கையைப் புறக்கணித்தால் என்ன நடக்கும் என்பதை நாம் ஏற்கனவே நேரில் பார்த்திருக்கிறோம். சென்னையில் ஏற்படும் வெள்ளம், வறண்டு போகும் நீர்த்தேக்கங்கள், உயரும் வெப்பநிலை, பாதாளத்திற்குச் செல்லும் நிலத்தடி நீர்மட்டம், தீவிரமடையும் புயல்கள் மற்றும் கணிக்க முடியாத மழையினால் தவிக்கும் விவசாயிகளே அதற்கு சாட்சி. இந்த எச்சரிக்கைகளிலிருந்து நாம் பாடம் கற்கப் போகிறோமா அல்லது தவறுகளை மீண்டும் செய்யப் போகிறோமா என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும். 'பரந்தூர் இல்லையென்றால் வேறு எங்கே?' என்று கேட்பவர்கள், முதலில் சில அடிப்படை கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும். மனிதகுலம் விமான நிலையங்கள் இல்லாமல் உயிர்வாழ முடியும், ஆனால் தண்ணீர் இல்லாமல் உயிர்வாழ முடியாது. மனிதகுலம் விமான நிலையங்கள் இல்லாமல் உயிர்வாழ முடியுமா? ஆம், முடியும். மனிதகுலம் தண்ணீர் இல்லாமல் உயிர்வாழ முடியுமா? இல்லை, முடியாது. வளமான விளைநிலங்கள், ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் செறிவூட்டும் அமைப்புகள் இல்லாமல் தமிழ்நாடு உயிர்வாழ முடியுமா? நிச்சயமாக முடியாது. பொருளாதார வளர்ச்சியும் உள்கட்டமைப்பும் முக்கியமானதுதான். ஆனால், மனித உயிர் வாழ்வதற்கு ஆதாரமாக இருக்கும் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளை அழித்து உருவாக்கப்படும் வளர்ச்சி, உண்மையான வளர்ச்சி அல்ல; அது ஒத்திவைக்கப்பட்ட பேரழிவு மட்டுமே. எதிர்காலம், அரசாங்கங்களை அவர்கள் கட்டிய ஓடுபாதைகளின் எண்ணிக்கையை வைத்து மதிப்பிடாது. மாறாக, எச்சரிக்கை அறிகுறிகள் கண்முன்னே தெரிந்தபோதும், தண்ணீர், உணவு, வாழ்வாதாரம் மற்றும் சுற்றுச்சூழலை அவர்கள் பாதுகாத்தார்களா இல்லையா என்பதை வைத்தே மதிப்பிடும். தமிழ்நாட்டின் முன் உள்ள மிகப்பெரிய உள்கட்டமைப்பு சவால் என்பது, இன்னொரு புதிய விமான நிலையத்தைக் கட்டுவது அல்ல. எதிர்காலத் தலைமுறைக்குக் குடிப்பதற்குக் தண்ணீரும், உண்பதற்கு உணவும், விவசாயம் செய்ய விவசாயிகளும், உயிர்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பும் இருப்பதை உறுதி செய்வது மட்டுமேயாகும். பொறுப்புத் துறப்பு: மேலே பகிரப்பட்டுள்ள கருத்துக்கள் முற்றிலும் தனிப்பட்டவை மற்றும் ஆசிரியரின் தனிப்பட்ட முறையில் கூறப்பட்டவை. இவை ஆசிரியரால் வகிக்கப்படும் எந்தவொரு நிறுவனம், அரசு அமைப்பு, வாரியம் அல்லது பதவியின் அதிகாரப்பூர்வ கருத்துக்களாகக் கருதப்படக் கூடாது"என்று கூறியுள்ளார்.
இன்று தமிழ்நாட்டிற்கு அவசரமாகத் தேவைப்படுவது புதிய விமான நிலையங்கள் அல்ல; நமக்குத் தேவையானது தண்ணீர் பாதுகாப்பு, காலநிலைத் தாங்குதிறன் மற்றும் நமது இயற்கை வளங்களின் பாதுகாப்பு மட்டுமேயாகும். தென்னிந்தியாவில் வான்வழிப் போக்குவரத்து எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்வது மிக முக்கியம். விமான நிலையங்கள் பிராந்தியங்களுக்குச் சேவை செய்கின்றனவே தவிர, அரசியல் எல்லைகளுக்கு அல்ல. பிராந்திய அளவிலான போக்குவரத்து இணைப்பு இயல்பாகச் செயல்படும் விதத்தின்படி, மேற்கு தமிழ்நாட்டின் கிருஷ்ணகிரி, தர்மபுரி, சேலம், ஈரோடு மற்றும் திருப்பூர் பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் சர்வதேசப் பயணங்களுக்குச் சென்னைக்கு வருவதை விட, புவியியல் ரீதியாக அருகில் உள்ள பெங்களூரு விமான நிலையத்தையே தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.
தெற்கில், கன்னியாகுமரி, நாகர்கோவில் மற்றும் விருதுநகரின் சில பகுதிகளைச் சேர்ந்த குடியிருப்பாளர்கள், தங்களுக்கு மிக அருகில் இருப்பதாலும், வசதியாக இருப்பதாலும் திருவனந்தபுரம் விமான நிலையத்தையே விரும்புகிறார்கள். இது தமிழ்நாட்டின் உள்கட்டமைப்புத் தோல்வி அல்ல; இதுவே இயல்பாகச் செயல்படும் போக்குவரத்துப் விதம். எனவே, எதிர்காலத்தில் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் போதெல்லாம், சென்னைக்கு அருகிலுள்ள ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் விளைநிலங்கள், நீர்நிலைகள், சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் கிராமங்களைத் தியாகம் செய்துதான் அதை ஈடுசெய்ய வேண்டும் என்ற வாதம் கடுமையான மறுபரிசீலனைக்கு உரியது.