டெல்லி: மனைவியுடன் பேசாததை மனரீதியான கொடுமையாக கருத முடியாது என உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. தாம்பத்திய உறவில் ஏற்படும் மௌனங்களைச் சித்திரவதையாகப் பார்க்க முடியாது என்பதையும் இந்தத் தீர்ப்பு உணர்த்துகிறது.
திருமணம் என்பது இரு மனங்கள் இணையும் சங்கமம் மட்டுமல்ல, அது ஈகோக்களுக்கும் புரிதல்களுக்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய நூல் ஏணி. சில நேரங்களில் தம்பதிகளுக்குள் ஏற்படும் ஊடல், மௌனப் போராட்டமாக உருவெடுப்பதுண்டு.
ஆனால், ஒரு கணவனின் 13 நாள் மௌனம், அவரது மனைவியின் தற்கொலைக்குத் தூண்டுதலாக அமையுமா? இந்த விசித்திரமான மற்றும் உணர்ச்சிகரமான கேள்விக்குத்தான் தற்போது உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு தெளிவான முற்றுப்புள்ளியை வைத்திருக்கிறது. கோவையைச் சேர்ந்த பொறியாளர் ஜெயேஷ் கண்ணா மற்றும் அவரது மனைவி சங்கீதா இடையிலான இந்த வழக்கு, இந்தியக் குடும்ப அமைப்பில் சட்டத்தின் தலையீடு எந்த எல்லை வரை இருக்கலாம் என்பதற்கான ஒரு முக்கியப் பாடமாக மாறியுள்ளது. 2015-ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம், ஓமனில் பணியாற்றி வந்த ஜெயேஷ் கண்ணாவுக்கும், கோவையில் இருந்த சங்கீதாவுக்கும் இடையே ஒரு சிறு மனக்கசப்பு ஏற்பட்டது. கணவரிடம் சொல்லாமல் சங்கீதா தனது பெற்றோர் வீட்டிற்குச் சென்றது ஜெயேஷுக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. இதன் விளைவாக, ஜனவரி 18 முதல் 31-ம் தேதி வரை சுமார் 13 நாட்கள் அவர் தனது மனைவியுடன் பேசுவதைத் தவிர்த்தார். இந்த மௌனத்தால் மனமுடைந்த சங்கீதா, ஜனவரி 31 அன்று தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டார். ஒரு சாதாரணக் குடும்பத் தகராறு, மரணத்தில் முடிந்ததைத் தொடர்ந்து, ஜெயேஷ் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் மீது வரதட்சணை கொடுமை மற்றும் தற்கொலைக்குத் தூண்டுதல் (பிரிவு 306) ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது. இந்த வழக்கின் ஆரம்பகட்ட விசாரணையில், வரதட்சணை கொடுமைக்கான ஆதாரங்கள் இல்லை எனக்கூறி ஜெயேஷின் பெற்றோரை மகிளா நீதிமன்றம் விடுவித்தது. இருப்பினும், "மனைவியுடன் 13 நாட்கள் பேசாமல் இருந்தது ஒரு வகையான மனரீதியான சித்திரவதை" என்று கருதிய நீதிமன்றம், ஜெயேஷை குற்றவாளி என அறிவித்தது. இதனை சென்னை உயர் நீதிமன்றமும் உறுதி செய்த நிலையில், இந்த விவகாரம் உச்ச நீதிமன்றத்தின் கதவுகளைத் தட்டியது. நீதிபதிகள் மகேஸ்வரி மற்றும் அதுல் எஸ். சந்துர்கர் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, இந்த வழக்கை மிகவும் நுணுக்கமாக அணுகியது. மனரீதியான கொடுமை (Mental Cruelty) என்பது ஒவ்வொரு தனிமனிதரின் மனநிலையைப் பொறுத்து மாறுபடும் என்றும், ஒருவருக்குச் சாதாரணமாகத் தெரிவது மற்றொருவருக்குப் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தலாம் என்பதையும் நீதிபதிகள் ஒப்புக் கொண்டனர். ஆனால், சட்ட ரீதியாக ஒருவரைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டியதாகக் குற்றம் சாட்ட வேண்டுமெனில், அங்கு 'தூண்டுதல்' (Instigation) என்ற நேரடிச் செயல் இருக்க வேண்டும். தம்பதிகளுக்குள் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படும்போது தற்காலிகமாகப் பேசாமல் இருப்பது என்பது இந்தியத் திருமண வாழ்க்கையில் இயல்பாக நடக்கக் கூடிய ஒன்றுதான். இதனை ஒரு கிரிமினல் குற்றமாகவோ அல்லது தற்கொலைக்குத் தூண்டும் செயலாகவோ கருத முடியாது என்று நீதிபதிகள் திட்டவட்டமாகத் தெரிவித்தனர். மேலும், 13 நாட்கள் பேசவில்லை என்பதற்கான வலுவான ஆதாரங்கள் சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை என்பதையும் சுட்டிக் காட்டிய நீதிமன்றம், ஜெயேஷ் கண்ணா மீதான அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளையும் ரத்து செய்து அவரை விடுவித்தது. இந்தத் தீர்ப்பு சமூகத்தில் ஒரு விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. உணர்ச்சிவசப்பட்டு எடுக்கப்படும் முடிவுகளுக்குச் சட்டத்தை மட்டும் பொறுப்பாக்க முடியாது என்பதையும், தாம்பத்திய உறவில் ஏற்படும் மௌனங்களைச் சித்திரவதையாகப் பார்க்க முடியாது என்பதையும் இந்தத் தீர்ப்பு உணர்த்துகிறது. அதே சமயம், தற்கொலைக்குத் தூண்டுதல் தொடர்பான வழக்குகளில், வெறும் உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடுக்காமல், சட்டப்பூர்வமான ஆதாரங்களின் அடிப்படையிலேயே தீர்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. உறவுகளுக்குள் ஏற்படும் விரிசல்களைச் சட்டத்தால் தையல் போட முடியாது, அவை புரிதல்களால் மட்டுமே சரிசெய்யப்பட வேண்டியவை என்பதே இந்த வழக்கின் மறைமுகச் செய்தியாக இருக்கிறது.