பஸ் டிரைவரின் மகள்.. வறுமை, நிறவெறியை வென்று.. நோபல் பரிசை அள்ளிய தமிழ் பெண் நவநீதத்தின் கதை!

அதைவிடக் கொடுமை என்னவென்றால், அப்போது தென் ஆப்பிரிக்காவில் 'அபார்தீட்' என்ற கடுமையான நிறவெறிச் சட்டம் கோலோச்சியது. வெள்ளையர்கள் வாழும் பகுதிகளுக்குள் நுழையக் கூடாது; நல்ல பள்ளிகளில் படிக்கக் கூடாது; பேருந்துகளில் கூட வெள்ளையர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கைகளில் அமரக் கூடாது. தோலின் நிறத்திற்காக ஒவ்வொரு நாளும் தலைகுனிய வேண்டிய கொடூரக் காலம் அது.

அந்த வறுமையிலும், "என் மகள் படித்து இந்த அநீதியை எதிர்க்க வேண்டும்" என்று அந்தத் தமிழ் தந்தை கனவு கண்டார். மகளின் படிப்புச் செலவிற்காகத் தந்தை பகல் இரவு பாராமல் உழைத்தார்; குடும்பப் பெண்கள் தங்களது சிறு சேமிப்புகளைத் திரட்டிக் கொடுத்தனர்.

கதவுகள் அடைக்கப்பட்டன... ஆனால் அவர் ஜன்னல்களை உடைத்தார்!

பள்ளிப் படிப்பை முடித்த நவநீதம் பிள்ளைக்குச் சட்டம் படிக்க ஆசை வந்தது. ஆனால், கறுப்பின அல்லது இந்திய வம்சாவளிப் பெண்கள் சட்டம் படிப்பதை அந்த சமூகம் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. வெள்ளையர் ஆதிக்கக் கல்லூரியில் கடும் பாகுபாடுகளுக்கு நடுவே சட்டம் பயின்றார்.

படிப்பு முடிந்ததும் அடுத்த இடி விழுந்தது. எந்தவொரு வெள்ளையர் சட்ட நிறுவனமும் இவருக்கு வேலை தர முன்வரவில்லை. "ஒரு பெண்ணுக்கு... அதுவும் கறுத்த தோலுடைய பெண்ணுக்கு சட்டம் தெரியுமா?" என்று ஏளனம் பேசினார்கள்.

நவநீதம் பிள்ளை மனம் தளரவில்லை. 1967-ல், தனியாக ஒரு சிறிய அறையில் சொந்தமாகச் சட்ட அலுவலகத்தைத் திறந்தார். நடால் மாகாணத்திலேயே சொந்தமாக சட்டப் பயிற்சி தொடங்கிய முதல் வெள்ளையரல்லாத பெண் என்ற வரலாற்றுச் சாதனையை அப்போதே படைத்தார்.

சிறைக்கதவுகளுக்குப் பின்னால் நின்ற துணிச்சல்

அந்தக் காலகட்டத்தில், நெல்சன் மண்டேலா உள்ளிட்ட எண்ணற்ற சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் ராபன் தீவு சிறையில் கொடூரமாக அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். அரசாங்கத்தை எதிர்த்து வாதாடப் பெரிய வழக்கறிஞர்களே அஞ்சிய காலம்.

ஆனால், இந்த எளிய தமிழ்ப் பெண் அஞ்சாமல் களத்தில் இறங்கினார். அரசியல் கைதிகளுக்காக நீதிமன்றத்தில் முழங்கினார். சிறைக்குள் கைதிகளுக்கு நடக்கும் சித்திரவதைகளை ஆதாரங்களோடு வெளிக்கொண்டு வந்தார். இவரது கணவரும் ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரர் என்பதால், அவரையும் அரசு சிறையில் அடைத்தது. தன் குடும்பமே சிதைக்கப்படும் அபாயம் இருந்தபோதும், நீதிக்கான குரலை இவர் ஒருபோதும் கைவிடவில்லை.

அமெரிக்க ஹார்வர்ட் முதல் ஐக்கிய நாடுகள் சபை வரை

விடாமுயற்சியால் அமெரிக்காவின் உலகப் புகழ்பெற்ற ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துச் சட்டத்தில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றார். 1994-ல் தென் ஆப்பிரிக்காவில் நிறவெறி ஆட்சி வீழ்ந்து, நெல்சன் மண்டேலா அதிபரானார். தன் போராட்டத் தோழியான நவநீதம் பிள்ளையை உயர் நீதிமன்றத்தின் முதல் வெள்ளையரல்லாத பெண் நீதிபதியாக நியமித்து அழகு பார்த்தார்.

அதன் பிறகு அவரது பயணம் உலக அரங்கிற்கு விரிவடைந்தது:

ருவாண்டா இனப்படுகொலை: ஆப்பிரிக்காவின் ருவாண்டாவில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் கொல்லப்பட்ட வழக்கை விசாரிக்கும் சர்வதேச தீர்ப்பாயத்தின் தலைவரானார். போர்க்காலத்தில் பெண்கள் மீது நடத்தப்படும் பாலியல் வன்முறை என்பது சாதாரண குற்றமல்ல, அது ஒரு "இனப்படுகொலைக் குற்றம்" என உலக வரலாற்றிலேயே முதல்முறையாகத் தீர்ப்பெழுதி உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்தார்.

ஐநா மனித உரிமைத் தலைவர்: ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின் உயர் ஆணையராகப் பொறுப்பேற்று, எந்த ஒரு வல்லரசு நாட்டிற்கும் அடிபணியாமல் பாதிக்கப்பட்ட எளிய மக்களுக்காக நீதி கேட்டார்.

அதிகாரத்தை வென்ற அமைதிப் பரிசு

அமெரிக்க முன்னாள் அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் போன்ற உலகப் பெரும் புள்ளிகள் இந்தப் பரிசுக்காகக் காத்திருந்த வேளையில், எந்தவித ஆடம்பரமும் இல்லாமல், ஏழை எளிய மக்களின் கண்ணீரைத் துடைக்க 80 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உழைத்த ஒரு தமிழ் வம்சாவளிப் பெண்ணைத் தேடி இந்த நோபல் அமைதிப் பரிசு வந்துள்ளது.

"உனக்கு நிறமில்லை, உனக்கு அதிகாரமில்லை, நீ ஒடுங்கிப் போ" என்று உலகமே சொன்னபோது, "என்னிடம் நீதி இருக்கிறது" என்று எழுந்து நின்ற ஒரு எளிய பஸ் டிரைவரின் மகள்தான் இந்த நவநீதம் பிள்ளை. அவரது இந்த உயரிய வெற்றி, ஒடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு எளிய மனிதனுக்கும் கிடைக்கும் மாபெரும் நம்பிக்கையாகும்.