பாரதி பக்கம்

துச்சா தனன் எழுந்தே - அன்னை

துகிலினை மன் றிடை யுரித லுற்றான்.

அச்சோ, தேவர்களே! - என்று

அலறி அவ் விதுரனுந் தரைசாய்ந் தான்.

பிச்சே றியவனைப் போல் - அந்தப்

பேயனுந் துகிலினை உரிகை யிலே

உட்சோ தியிற் கலந்தாள்; - அன்னை

உலகத்தை மறந்தாள், ஒருமை யுற்றாள். (88)

ஹரி, ஹரி, ஹரி என்றாள்; - கண்ணா,

அபய மபய முனக் கபய மென் றாள்,

கரியினுக் கருள்புரிந்தே - அன்று

கயத்திடை முதலையின் உயிர்மடித் தாய்!

கரிய நன்னிற முடையாய்! - அன்று

காளிங்கன் தலைமிசை நடம்புரிந் தாய்!

பெரியதோர் பொருளா வாய்! - கண்ணா

பேசரும் பழமறைப் பொருளா வாய்! (89) (தொடரும்...)