இந்தியாவின் 'ஆபரேஷன் ட்ரைடண்ட்'! 93,000 பாகிஸ்தான் வீரர்கள் சரணாகதி.. பக்கத்து நாடு பட்ட அசிங்கம்

டெல்லி: சமீபத்திய நாட்களில் பாகிஸ்தான், காஷ்மீர் விவகாரம் தொடங்கி சிந்து நதி நீர் பங்கீடு வரை இந்தியாவுக்கு எதிராக தொடர்ந்து அச்சுறுத்தல்களை விடுத்து வருகிறது. 'தண்ணீர் வரவில்லை என்றால் ரத்தம் பாயும்' என்று அதன் தலைவர்கள் பேசியுள்ளனர். ஆனால், இந்த அச்சுறுத்தல்களை விடுக்கும் அதே பாகிஸ்தான், இந்தியாவிடம் நேருக்கு நேர் மோதிய மூன்று போர்களிலும் படுதோல்வி அடைந்துள்ளது என்பதை வரலாறு நினைவூட்டுகிறது. 1965, 1971 மற்றும் 1999 ஆகிய போர்களில் இந்திய ராணுவம் பாகிஸ்தானைப் பந்தாடியது.

இந்தியாவால் இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்ட பாகிஸ்தான்!

இந்த தோல்விகளிலேயே பாகிஸ்தானுக்கு மிகவும் அவமானகரமானதும், மோசமானதும் 1971 போர் தான். அப்போது இந்தியப் பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி, பாகிஸ்தானை இரண்டாகப் பிளந்து வங்கதேசம் என்ற புதிய நாட்டை உருவாக்கினார். இந்தப் போரின் முடிவில், பாகிஸ்தான் ராணுவ ஜெனரல் அமீர் அப்துல்லா கான் நியாசி உட்பட 93,000 பாகிஸ்தான் வீரர்கள் துணிச்சல்மிக்க இந்திய ராணுவ வீரர்களிடம் சரணடைந்தனர். பாகிஸ்தான் ராணுவ வரலாற்றின் மிகவும் வெட்கக்கேடான சம்பவமாக இது கருதப்படுகிறது.

பாகிஸ்தானின் பிரிவினை மற்றும் அடக்குமுறை

1947-ல் இந்தியா பிரிக்கப்பட்டு பாகிஸ்தான் உருவானபோது, மேற்கு பாகிஸ்தான், கிழக்கு பாகிஸ்தான் என இரு பகுதிகள் இருந்தன. முகமது அலி ஜின்னா, உருது மட்டுமே பாகிஸ்தானின் ஒரே மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்று அறிவித்தார். இது வங்காள மொழி பேசிய கிழக்கு பாகிஸ்தான் மக்களை அவமதிப்பதாக இருந்தது. இதனால் இரு மொழி பேசுபவர்களிடையே பிளவு ஏற்பட்டது. கிழக்கு பாகிஸ்தானின் தலைவரான ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மான் மற்றும் மேற்கு பாகிஸ்தான் தலைவரான ஜின்னாவுக்கிடையே அரசியல் மோதல்களும் வெடித்தன.

விடுதலைப் போர் வெடித்தது

கிழக்கு பாகிஸ்தானில் தனிநாடு கோரி முக்தி பாஹினி என்ற விடுதலைப் படை கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டது. இதனைக் கட்டுப்படுத்த ஜெனரல் டிகா கான் டாக்காவுக்கு அனுப்பப்பட்டார். இவர் 'வங்காளத்தின் கசாப்புக் கடைக்காரர்' என்று அழைக்கப்படும் அளவுக்கு கொடூரமான அடக்குமுறையை ஏவினார். சுமார் இரண்டு தசாப்தங்களாக கிழக்கு பாகிஸ்தான் மக்கள் ஒடுக்குமுறையை அனுபவித்தனர். சுரண்டலால் வெறுத்துப்போன கிழக்கு பாகிஸ்தான், 1971 மார்ச் 26 அன்று அதிகாரப்பூர்வமாகப் பிரிவினைக் கோரிக்கையை முன்வைத்தது.

அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்தி, வங்கதேச விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்தார். கிழக்கு பாகிஸ்தானிலிருந்து வெளியேறிய மக்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுக்க முடிவு செய்தார். லட்சக்கணக்கானோர் இந்தியாவிற்கு அகதிகளாக வரத் தொடங்கினர்.

இதற்கிடையில், பாகிஸ்தான் ராணுவம் 'ஆபரேஷன் சர்ச்லைட்' என்ற பெயரில் மார்ச் 25-26 இரவில் டாக்கா பல்கலைக்கழகத்தைத் தாக்கி ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி மக்களைக் கொன்றது. இதனால் இன்னும் அதிகமான அகதிகள் இந்தியாவுக்கு வரத் தொடங்கினர். மேற்கு வங்கம், ஒடிசா, அசாம் போன்ற மாநிலங்களுக்கு லட்சக்கணக்கான அகதிகள் படையெடுத்ததால், அவர்களுக்கு அடைக்கலம் அளிப்பது இந்தியாவுக்கு கடினமாக மாறியது.

இந்திரா காந்தி போர் அறிவிப்பு

அகதிகள் பிரச்சனைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு காண வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. இதற்காக பிரதமர் இந்திரா காந்தி அப்போதைய ராணுவத் தளபதி ஜெனரல் சாம் மானெக்ஷாவை அழைத்தார். நிலைமை மோசமடைந்து வருவதை உணர்ந்த பாகிஸ்தான், இந்திய ராணுவம் எப்போது வேண்டுமானாலும் தாக்கலாம் என்று அஞ்சியது.

இந்த அச்சத்தால், பாகிஸ்தான் 1971 டிசம்பர் 3 அன்று இந்திய விமானப்படையின் 11 தளங்கள் மீது வான்வழித் தாக்குதல்களை நடத்தியது. இது ஒரு முட்டாள்தனமான முடிவு என்பதை அது பின்னர் உணர்ந்தது. இந்தத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு, இந்திய ராணுவம் நேரடியாக வங்கதேச விடுதலைப் போரில் களமிறங்கியது. வங்கதேச விடுதலைப் போர் இந்தியா-பாகிஸ்தான் போராக மாறியது. நள்ளிரவில் அகில இந்திய வானொலியில் இந்திரா காந்தி இந்தப் போர் அறிவிப்பை வெளியிட்டார்.

இந்திய கடற்படையின் 'ஆபரேஷன் ட்ரைடண்ட்'

1971 டிசம்பர் 4 அன்று, இந்திய கடற்படை கராச்சி துறைமுகத்தில் 'ஆபரேஷன் ட்ரைடண்ட்' என்ற தாக்குதலைத் தொடங்கியது. பாகிஸ்தானிய நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை அழிக்கும் பணியும் இந்தியக் கப்பல்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. இத்தாக்குதலில் கராச்சி கடற்படைத் தளமும் தாக்கி அழிக்கப்பட்டது. ஆயுதங்கள் ஏற்றிச் சென்ற கப்பல்கள் உட்பட பல கப்பல்கள் மூழ்கடிக்கப்பட்டன. பாகிஸ்தானின் எண்ணெய் டேங்கர்களும் அழிக்கப்பட்டன. கராச்சி துறைமுகத்தில் எரிந்த தீப்பிழம்புகள் 60 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தும் தெரிந்தது - இது பாகிஸ்தானின் கடற்படை பலத்தை முற்றிலுமாக முறியடித்தது.

பாகிஸ்தான் அமெரிக்காவிடம் கெஞ்சியது

கிழக்கு பாகிஸ்தானில் பாகிஸ்தான் ராணுவ வீரர்கள் அதிகம் இருந்தபோதிலும், இந்திய ராணுவம் டாக்காவை நோக்கி வேகமாக முன்னேறியது. ஒவ்வொரு முனையிலும் இந்திய வீரர்கள் வெற்றி முரசம் கொட்டினர். தோல்வி உறுதியாகத் தெரிந்தவுடன் பாகிஸ்தான் அமெரிக்காவிடம் உதவி கோரி கெஞ்சியது.

அப்போது பாகிஸ்தானுக்கு அமெரிக்காவின் முழு ஆதரவு இருந்தது, இந்தியாவிற்கு ரஷ்யாவின் நட்பு இருந்தது. அமெரிக்கா பாகிஸ்தான் பக்கம் நின்றாலும், இந்திய ராணுவத்தின் பராக்கிரமத்தைக் கண்டு அப்போதைய அமெரிக்க அதிபர் ரிச்சர்ட் நிக்சனுக்கு வியர்த்தது. இந்தியா பின்வாங்க வேண்டும் என்று அவர் கடைசி வரை விரும்பினார். இந்திய எல்லையில் சீனா தாக்குதல் நடத்தப்போகிறது என்ற பொய்யான வதந்தியையும் அமெரிக்கா பரப்பியது. ஆனால் சீனா ஒருபோதும் தாக்குதல் நடத்தவில்லை. இதற்கிடையில், ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் போர் நிறுத்தத்திற்கும், இந்தியப் படைகள் பின்வாங்கவும் அமெரிக்கா ஒரு தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்தது. ஆனால் இந்தியாவின் நண்பனான ரஷ்யா, இந்தியா இந்தப் போரில் வெற்றிபெறும் என்று நம்பி, இந்தத் தீர்மானத்தை முறியடிக்க தனது வீட்டோ அதிகாரத்தை பயன்படுத்தியது.

டாக்காவில் விமானப்படை தாக்குதல்

இந்தியா அனைத்து முனைகளிலும் பாகிஸ்தானின் சவால்களுக்குப் பதிலடி கொடுத்து டாக்காவை மையமாகக் கொண்டு தாக்குதலைத் தொடர்ந்தது. குண்டுகளுடன் பறந்த இந்திய விமானப்படை விமானங்கள் நான்கு, திடீரென டாக்காவில் கிழக்கு பாகிஸ்தான் கவர்னர் கூட்டம் நடத்திக் கொண்டிருந்த கட்டடத்தைத் தாக்கின. குண்டுவீச்சில் முக்கிய மண்டபத்தின் கூரை இடிந்து விழுந்தது. பயந்துபோன கவர்னர் உடனடியாகப் பதவி விலகினார். இந்தப் பயமுறுத்தும் தாக்குதலுக்குப் பிறகு, பாகிஸ்தான் அதிகாரிகள் ரெட் கிராஸ் உருவாக்கிய நடுநிலை மண்டலத்தை நோக்கி ஓடினர். இந்தியப் படைகளின் நோக்கம் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்துவது அல்ல, எதிரிகளை அச்சத்தில் உறைய வைப்பதேயாகும்.

வாழும் ஆசைக்காக சரணடைந்த பாகிஸ்தான் ராணுவம்!

இந்திய ராணுவம் டாக்காவை நெருங்கியபோது, நியாசி மீண்டும் மீண்டும் போர் நிறுத்தத்திற்காக கெஞ்சினார். இந்த சூழலில், இந்தியா ஒரு நிபந்தனையை விதித்தது: போர் முடிவுக்கு வர வேண்டுமானால், டிசம்பர் 16 மாலைக்குள் பாகிஸ்தான் சரணடைய வேண்டும். இதனைத் தொடர்ந்து, டிசம்பர் 15 அன்று பாகிஸ்தான் ராணுவம் சரணடைவதற்கான நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கியது. டாக்காவில் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் உச்ச தளபதியாக இருந்த லெப்டினன்ட் ஜெனரல் அமீர் அப்துல்லா கான் நியாசி மனதளவில் முற்றிலும் உடைந்துபோனார்.

3000 இந்திய வீரர்கள் டாக்காவிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கு 30 ஆயிரம் பாகிஸ்தான் வீரர்கள் இருந்தனர். இன்னும் ஒரு மாதம் சண்டையிடுவதற்கு அவர்களிடம் போதுமான தோட்டாக்கள் இருந்தன. இந்தியர்களிடம் வீரர்கள் குறைவாக இருந்ததுடன், நான்கு நாட்களுக்கு மட்டுமே ஆயுதங்கள் இருந்தன. ஆனால், பாகிஸ்தான் சற்று பதட்டமாக இருந்தது. இந்தியா போர்க்களத்திற்கு எந்த இலக்குடன் வந்ததோ, அதை அடைய இன்னும் சில மணிநேரங்களே உள்ளன என்பதை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. டிசம்பர் 16 காலை, ஜெனரல் சாம் மானெக்ஷா கிழக்கு முனையில் இருந்த ஜெனரல் JFR ஜேக்கப்பை அழைத்து, சரணடைவு ஆவணங்களை ஜெனரல் நியாசியிடம் எடுத்துச் சென்று கையெழுத்துப் பெற உத்தரவிட்டார்.

இதையடுத்து, கமாண்டிங் ஆபிசர் லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ஜக்ஜித் சிங் அரோரா சரணடைவதற்கு முன் பாகிஸ்தான் ஜெனரல் நியாசிக்கு, "உங்களையும் உங்கள் வீரர்களையும் நாங்கள் கவனித்துக் கொள்வோம்" என்று உறுதியளித்தார். ஆனால், "எங்கள் நிபந்தனைகள் ஏற்கப்படவில்லை என்றால், நாங்கள் பொறுப்பேற்க முடியாது, இதைப் பற்றி சிந்திக்க அரை மணி நேரம் தருகிறோம்" என்றும் எச்சரித்தார். சிறிது நேரம் கழித்து, நியாசி முகாமில் இருந்து திரும்பியபோது, சரணடைவு ஆவணம் மேசையில் இருந்தது. பாகிஸ்தானில் இருந்த ஆட்சியாளர்களிடமிருந்தோ அல்லது அமெரிக்காவிடமிருந்தோ நியாசிக்கு எந்த உதவியும் கிடைக்கவில்லை. அதாவது, நியாசிக்கு வேறு வழியில்லை. உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள சரணடைய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

நியாசி தனது பிஸ்டலை ஒப்படைத்தார்

இதற்குப் பிறகுதான் பாகிஸ்தானுக்கு சர்வதேச அளவில் மிகப்பெரிய அவமானம் நிகழ்ந்தது. பாகிஸ்தான் வீரர்கள் ஒவ்வொருவராகத் தங்கள் ஆயுதங்களை ஒப்படைத்தனர். ஜெனரல் நியாசியும் தனது பிஸ்டலை ஒப்படைத்தார். சரணடைவு ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக, இந்தியாவிற்கு வந்த அகதிகளைத் திருப்பி அனுப்புவதற்கும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.

இப்படி, டாக்காவில் இந்திய மூவர்ணக் கொடி ஏற்றப்படாமல், 93,000 பாகிஸ்தானியர்கள் போர்க் கைதிகளாக்கப்பட்டனர். ஆனால், அவர்கள் இந்தியாவில் சித்திரவதை செய்யப்படவில்லை. போர்க் கைதிகள் வங்காளம் உட்பட நாட்டின் பல்வேறு சிறைகளில் வைக்கப்பட்டனர்.

இப்படித்தான், 1971 டிசம்பர் 16 அன்று, வங்கதேசம் ஒரு புதிய நாடாகப் பிறந்தது. கிழக்கு பாகிஸ்தான், பாகிஸ்தானின் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து விடுதலை பெற்றது.

இந்தப் போர் இந்தியாவிற்கு ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கப் போராகக் கருதப்படுகிறது. அதனால்தான் டிசம்பர் 16 அன்று இந்தியாவின் வெற்றி 'விஜய் திவாஸ்' ஆக நாடு முழுவதும் கொண்டாடப்படுகிறது. 1971 போரில் சுமார் 3,900 இந்திய வீரர்கள் வீரமரணம் அடைந்தனர். சுமார் 9,851 பேர் காயமடைந்தனர். பாகிஸ்தானிய லெப்டினன்ட் ஜெனரல் AAK நியாசி 1971 டிசம்பர் 16 அன்று சரணடைவு ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்டார். இது பாகிஸ்தானின் வரலாற்றில் அழிக்க முடியாத ஒரு கருப்பு அத்தியாயம்! இந்திய ராணுவத்தின் வீர பராக்கிரமம் என்றும் நிலைத்திருக்கும்!

English summary

The Tamil news article recounts the history of Pakistan's military defeats against India, particularly focusing on the decisive 1971 war. It highlights this conflict as Pakistan's most humiliating defeat, which resulted in India dividing the country and leading to the birth of Bangladesh. The central point emphasized is the unprecedented surrender of 93,000 Pakistani soldiers, including their commander General A.A.K. Niazi, to the Indian Army. The article briefly touches upon the war's background, including the oppression of East Pakistan, the language controversy, the rise of the Mukti Bahini, and the massive refugee influx into India that prompted India's involvement. It details key Indian military actions like 'Operation Trident' and the advance towards Dhaka, contrasting India's strategic prowess with Pakistan's desperation and failed attempts to secure international help from the US (vetoed by Russia). The surrender ceremony on December 16, 1971, is depicted as a moment of great shame for Pakistan but a glorious victory for India, which is commemorated annually as Vijay Diwas.