டிரம்ப் போட்ட வரியும்.. பேக்கரி கப் கேக்கும்.. மாறும் உலக ஆர்டரும்! ஒரு சிம்பிள் விளக்கம்
வாஷிங்டன்: கடந்த ஒரு மாசமா "வரி"ன்னு ஒரு வார்த்தையை எத்தனை தடவை கேட்டிருப்போமோ, அத்தனை ரூபா கிடைச்சிருந்தா நாம கோடீஸ்வரங்களா ஆகியிருப்போம்! ஏன்னா, அத்தனை முறை வரி என்ற வார்த்தையை நாம் கேட்டோ, படித்தோ இருக்கிறோம். டொனால்ட் டிரம்ப் மறுபடியும் வர்த்தகத் தடைகளை தன்னோட பொருளாதார வியூகத்தோட மையமா வச்சிருக்காரு.
ஆனா, இந்த வர்த்தகத் தடைகள்லாம் புதுசா கண்டுபிடிச்சது இல்லீங்க. இது பொருளாதாரப் பாடப்புத்தகத்துல இருக்கிற ரொம்பப் பழைய தந்திரங்கள்ல ஒண்ணு.
முன்னல்லாம் அமெரிக்காவுக்கு வருமான வரியே கிடையாது. அவங்க இந்த வர்த்தகத் தடைகள் மூலமாத்தான் காசு சம்பாதிச்சாங்க. வெளிநாட்டுல இருந்து வர்ற பொருட்களுக்கு துறைமுகத்துலயே வரி போடுவாங்க. அந்தப் பணத்தை வச்சுத்தான் நாட்டை கட்டினாங்க. அது மட்டுமில்லாம, அப்ப புதுசா ஆரம்பிச்ச தொழில்களை வெளிநாட்டுப் போட்டியில இருந்து காப்பாத்துறதுக்கும் இந்த வரிகள் உதவின. உண்மையாவே இது வேலை செஞ்சது. அமெரிக்காவோட உற்பத்தித் துறை இந்த பாதுகாப்புனால நல்லா வளர்ந்தது.
ஆனா, 1930ல நிலைமை தலைகீழா மாறிடுச்சு. அமெரிக்கா "ஸ்மூட்-ஹாவ்லி வரிச் சட்டம்"னு ஒண்ணை போட்டாங்க. இதனால வரிகள் 20% வரைக்கும் எகிறிடுச்சு. உடனே மத்த நாடுகளும் பதிலுக்கு வரி போட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. உலக வியாபாரம் சுருங்கிருச்சு. இந்த வரிகளால மட்டும் தான் அந்தப் பெரிய பொருளாதார மந்தநிலை வந்துச்சுன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா, அது அந்த நெருப்புல பெட்ரோலை ஊத்துன மாதிரி ஆயிடுச்சு.
உலகப் போருக்கு பிறகு மாறிய அமெரிக்கா
இரண்டாம் உலகப் போர் 1945ல முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம், அமெரிக்கா தன்னோட கொள்கையை மாத்திக்கிச்சு. வரிகளை பயங்கரமா குறைச்சிட்டு, தடையற்ற வணிகத்துக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டா மாறுனாங்க. வருமான வரி அரசாங்கத்தோட முக்கியமான வருமான ஆதாரமா மாறிடுச்சு. உலகளாவிய உற்பத்தி சங்கிலிகள் உருவாகின. பொருட்கள் விலை குறைஞ்சது. கம்பெனிகள்ல இருந்து சாதாரண மக்கள் வரைக்கும் எல்லாரும் பலன் அடைஞ்சாங்க.
சுருக்கமா சொல்லப்போனா, அமெரிக்கா கட்டப்பட்டதே இந்த வர்த்தகத் தடைகள் மேலதான். இது குடிமக்களுக்கு பாரமா இல்லாம அரசாங்கத்துக்கு பணம் கொடுத்துச்சு. புதுசா ஆரம்பிச்ச தொழில்களையும் பாதுகாத்துச்சு.
ஆனா அது வேற காலம், இது வேற உலகம். இப்போ நடக்குற பஞ்சாயத்தை பார்க்குறதுக்கு முன்னாடி, இந்த வர்த்தகத் தடைகள் எப்படி வேலை செய்யுதுன்னு கொஞ்சம் புரிஞ்சுப்போம்.
பேக்கரி உதாரணம்
நீங்க இந்தியால ஒரு பேக்கரி வச்சிருக்கீங்கன்னு வச்சுக்குவோம். நீங்களும் உங்க கூட இருக்கிற பேக்கரிகாரங்களும் ஒரு கப் கேக் ரூ.30க்கு விக்கிறதுன்னு முடிவு பண்ணிருக்கீங்க. எல்லாம் நல்லா போயிட்டு இருக்கு. அப்போ யாரோ பிரான்ஸ்ல இருந்து Fancy-ஆன கப் கேக்குகளை ரூ.25க்கு இறக்குமதி பண்ணி விக்க ஆரம்பிக்கிறாங்க. உடனே எல்லாரும் விலை குறைவா இருக்கேன்னு அங்க போய் வாங்க ஆரம்பிச்சுடுறாங்க. உங்க வியாபாரம் அடி வாங்குது.
இந்திய வியாபாரிகளை காப்பாத்த அரசாங்கம் உள்ள வந்து ஒரு பிரெஞ்சு கப் கேக்குக்கு ரூ.10 வரி போடுறாங்க. இப்போ அதோட விலை ரூ.35 ஆயிடுச்சு. அவ்வளவுதான், உங்க ரூ.30 கப் கேக் மறுபடியும் களத்துல நிக்குது. அந்த கூடுதலா வசூலிக்கப்பட்ட ரூ.10 தான் வரி. இது எதுக்காகன்னா உள்ளூர் வேலைகளை காப்பாத்த, அரசாங்கத்துக்கு பணம் சேர்க்க, இல்லன்னா வியாபாரத்துல இருக்கிற மத்த நாடுகளை மிரட்ட. இப்போ இருக்கிற வர்த்தகத் தடைகள் காலத்துக்கு வருவோம்.
டிரம்புக்கு இது புதுசு கிடையாது
நீங்க சமீபத்திய வர்த்தகத் தடை விஷயங்களை கவனிக்கலைன்னா, சுருக்கமா சொல்றேன். ஏப்ரல் 2ஆம் தேதி, டிரம்ப் எல்லா பொருட்கள் மேலயும் 10% வரி விதிச்சாரு. அது மட்டுமில்லாம, சீனப் பொருட்கள் மேல கூடுதலா 34% வரியும், சில ஐரோப்பிய ஒன்றியப் பொருட்கள் மேல 20% வரியும் போட்டாரு. உடனே சீனாவும் பதிலுக்கு 84% வரி போட்டாங்க.
டிரம்ப் அதுக்கு பதிலடியா சீனப் பொருட்கள் மேல வரியை 125% வரைக்கும் ஏத்திட்டாரு. கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி, பெரும்பாலான நாடுகளுக்கு புதுசா வரி போடுறதை 90 நாளைக்கு நிறுத்தி வச்சிருக்காரு (ஆனாலும் ஏற்கனவே இருக்கிற 10% வரி அப்படியேதான் இருக்கு). ஆனா சீனாவை மட்டும் விட்டுட்டாரு.
டிரம்புக்கு இது புது விளையாட்டு இல்லீங்க. 2017ல இருந்து 2021 வரைக்கும் அவரோட முதல் ஆட்சிக்காலத்துல வாஷிங் மெஷின்ல இருந்து சோலார் பேனல் வரைக்கும் எல்லாத்துக்கும் வரி போட்டாரு. அப்போ நிறைய பேர் இது முட்டாள்தனமான முடிவு, விலைவாசியை ஏத்தும்னு சொன்னாங்க. ஆனா ஆச்சரியமா விலைவாசி அதிகமா ஏறல. சில உள்ளூர் தொழில்கள் நல்லா வளர்ச்சி அடைஞ்சது.
இப்போ டிரம்ப் அந்த சோதனையை இன்னும் பெருசா பண்ணப் போறாரு. இதை அவரோட ஆதரவாளர்களும் சரி, எதிர்ப்பாளர்களும் சரி ஏதோ ஒரு விதத்துல ஏத்துக்கிறாங்க.
அமெரிக்காவில் உற்பத்தி அதிகரிக்குமா
ஆதரவாளர்கள் என்ன சொல்றாங்கன்னா, வரிகள் மூலமா அரசாங்கத்துக்கு பணம் வரும். 2019ல அமெரிக்க சுங்கத்துறை வரி மூலமா $72 பில்லியன் சம்பாதிச்சது. எல்லா இறக்குமதி பொருட்கள் மேலயும் (2023ல $3.8 டிரில்லியன் மதிப்புள்ள பொருட்கள் இறக்குமதி ஆச்சு) 10% வரி போட்டா பல நூறு பில்லியன் டாலர்கள் கிடைக்கும்.
வருமான வரிக்கு பதிலா இந்த வரியை போடலாம்னு கூட டிரம்ப் யோசிச்சிருக்காரு. அது மட்டுமில்லாம, இறக்குமதி பொருட்கள் விலை அதிகமா இருந்தா கம்பெனிகள் அமெரிக்காவிலேயே உற்பத்தி பண்ணுவாங்க. அதனால வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகும்.
ஆனா தடையற்ற வணிகத்தை நம்புறவங்க இதை ஏத்துக்க மாட்டேங்குறாங்க. அவங்க என்ன சொல்றாங்கன்னா, இந்த வரிகள் எல்லாம் கடைசியில மக்களைத்தான் பாதிக்கும். இறக்குமதி பண்றவங்க அதிக விலையை வாடிக்கையாளர்கள் மேல ஏத்திடுவாங்க.
அது மட்டுமில்லாம மத்த நாடுகள் பதிலுக்கு வரி போட்டா ரொம்ப கஷ்டமாயிடும். டிரம்ப்போட முதல் ஆட்சிக்காலத்துல சீனா அமெரிக்காவோட சோயா பீன்ஸ் மேல வரி போட்டாங்க. அதனால அமெரிக்க விவசாயிகள் ரொம்ப நஷ்டப்பட்டாங்க. ஒரு துறைக்கு லாபம் கிடைச்சா இன்னொரு துறைக்கு நஷ்டம் வரும். இரும்புக்கு வரி போட்டா அமெரிக்க இரும்பு கம்பெனிகளுக்கு நல்லது. ஆனா விலை அதிகமா இருக்கிற இரும்பை நம்பி கார் உற்பத்தி பண்ற கம்பெனிகள் உற்பத்தியை குறைச்சிட்டு ஆட்களை வேலையை விட்டு தூக்க வேண்டியிருக்கும்.
உலக நாடுகள் ஒத்துழைப்பு தேவை
பிரச்சனைகள் இதோட முடியல. நாம இன்னைக்கு ரொம்பவும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைஞ்சிருக்கிற உலகத்துல இருக்கோம். ஒரு கார்ல கிட்டத்தட்ட 30,000 பாகங்கள் இருக்கு. இதையெல்லாம் உள்நாட்டிலேயே மறுபடியும் உருவாக்குறது ரொம்ப கஷ்டம், செலவு அதிகம், சரியாவும் இருக்காது. இது பொருளாதார வளர்ச்சியையே பாதிக்கும்.
அது மட்டுமில்லாம, இந்த வரிகளால அமெரிக்காவோட சர்வதேச உறவுகளும் பாதிக்கப்படும். மத்த நாடுகள் வேற வழியை பார்க்க ஆரம்பிச்சா டாலரோட மதிப்பு குறையும். வியாபார உறவுகளும் சரியா போகாது.
இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது டிரம்ப் ஏன் இவ்வளவு தீவிரமா இந்த வரிகளை போடுறாருன்னு தோணுது.
எப்படி போகும் என்று தெரியாது
அதுக்கு சில காரணங்கள் இருக்கு. ஒண்ணு, இது அரசியல். "நாங்க வெளிநாட்டுப் பொருட்களுக்கு வரி போடுறோம், வேலைகளை வீட்டுக்கு கொண்டு வர்றோம்"னு சொல்றது தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்கு நல்லா இருக்கும். ரெண்டு, இது ஒரு தந்திரம். ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் வரி போடுறது மூலமா எல்லாரும் சமமா இருக்கணும்னு நினைக்கிறாரு.
அதாவது, ஒரு நாடு அமெரிக்கப் பொருட்களுக்கு 20% வரி போட்டா, அமெரிக்காவும் அந்த நாட்டுப் பொருட்களுக்கு 20% வரி போடும். இது ஒரு விதமான அழுத்தம் கொடுக்கிற முறை. மூணாவது, பெரிய காரணம். அமெரிக்காவோட திறந்துவிட்ட சந்தையை சீனா மாதிரி நாடுகள் தங்களோட மானியங்கள், பண மோசடிகள், குறைவான தொழிலாளர் சட்டங்கள் மூலமா பயன்படுத்திக்கிட்டாங்கன்னு டிரம்ப் நம்புறாரு.
ஆனா உண்மை என்னன்னா, இந்த வர்த்தகத் தடைகள் ஒரு மந்திரக்கோல் கிடையாது. ஒருவேளை இது வேலை செஞ்சாலும், இன்னைக்கு இருக்கிற உலகமயமாக்கப்பட்ட சூழல்ல இது எப்படி போகும்னு யாருக்கும் தெரியாது. பொருளாதார நிபுணர்கள் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேல இதைப் பத்தி விவாதிச்சிட்டு இருக்காங்க.
இப்போ இருக்கிற நிலவரத்தை எடுத்துப்போம். அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் பயங்கரமான கடனில் இருக்கு. இந்த வருஷம் மட்டும் வட்டி கட்டவே $583 பில்லியன் போயிருக்கு. இது கடன்ல ஓடுற ஒரு சிஸ்டம். இப்போ வர்த்தகப் போர் வந்துச்சுன்னா என்ன ஆகும்னு யோசிச்சுப் பாருங்க. பதற்றம் அதிகமாகும், என்ன நடக்கும்னு தெரியாத நிலை வரும், உடனே சந்தைகள் எல்லாம் பயந்து நடுங்கும்.
இப்படி கடன்ல இருக்கிற ஒரு சிஸ்டத்துல சின்ன அதிர்ச்சி வந்தா கூட போதும், எல்லாம் தலைகீழா போயிடும். வர்த்தகத் தடைகள் நீண்ட காலத்துக்கு நல்லா இருக்கலாம். ஆனா கொஞ்ச காலத்துக்குள்ளேயே கடன்ல மூழ்கி இருக்கிற பொருளாதாரத்தை இது ஒரு மந்த நிலைக்கு தள்ளிடும்.
ஒருவேளை அதனாலதான் டிரம்ப் இப்போ கொஞ்சம் இறங்கி வந்திருக்காரு போல. இப்போதைக்கு. ஏன்னா இந்த வர்த்தகப் போர் உலகத்தோட ரெண்டு பெரிய பொருளாதார நாடுகளுக்கு இடையில நடக்குது. அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையில $500 பில்லியனுக்கும் அதிகமான வியாபாரம் இருக்கு.
சீனா கை ஓங்கி உள்ளது
சீனா அமெரிக்காவை விட அமெரிக்க ஏற்றுமதியை அதிகமா நம்பி இருக்குறதுனால அமெரிக்காவுக்கு ஒரு கை ஓங்கி இருக்குற மாதிரி உங்களுக்கு தோணலாம். அது உலகத்தோட தொழிற்சாலையாவும் இருக்கு. ஆனா அமெரிக்கா, சீனா கூட $295 பில்லியன் வர்த்தக பற்றாக்குறையில் இருக்குறதையும் நீங்க கவனிக்கணும். இதனால சீனா கிட்ட அதிக டாலர்கள் இருக்கு. அதை வச்சு அவங்க அமெரிக்க கருவூலப் பத்திரங்கள்ல முதலீடு செய்றாங்க. பதிலுக்கு அவங்க அந்த பத்திரங்களை வித்தா அமெரிக்க சந்தைகள் ஆடிப் போயிடும். நிலைமை ரொம்ப பலவீனமா இருக்கு.
இதுல இந்தியா எங்க இருக்கு?
இந்தியா எந்தப் பக்கமும் சாயல. இந்தியாவோட வணிகத்துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல், பதிலுக்கு வரி போட எந்த திட்டமும் இல்லன்னு சொல்லிருக்காரு. இந்தியாவோட வரிகளும் "ரொம்ப அதிகமா" இல்லையாம். அவங்க கவனம் எல்லாம் பேச்சுவார்த்தையிலதான் இருக்கு. அமெரிக்கா கூட ஒரு ஒப்பந்தம் பண்ணிக்கவும், பிரிட்டன், ஐரோப்பா மாதிரியான பெரிய நாடுகளோட வியாபார ஒப்பந்தங்கள் பண்ணிக்கவும் முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்காங்க.
சீனா என்னன்னா, அமெரிக்காவோட "துஷ்பிரயோகம்"னு சொல்ற வரி விதிப்புக்கு எதிரா இந்தியா ஒன்னு சேரணும்னு கூப்பிடுறாங்க.
ஆனா இந்தியா அமைதியா இருக்கு. அது ஒருவேளை திட்டமிட்டே இருக்கலாம்.
ஏன்னா இது ஒரு வாய்ப்பா இருக்கலாம். அமெரிக்க கம்பெனிகள் சீனாவுல இருந்து வேற இடத்துக்கு உற்பத்தியை மாத்தணும்னு நினைச்சா, ஆனா அதே சமயத்துல நம்பகமான, விலை குறைவான உற்பத்தி கூட்டாளிகளை தேடினா, இந்தியாவுக்கு நல்ல வாய்ப்பு இருக்கு. இப்போதைக்கு எந்தப் பக்கமும் சேராமலே இந்தியாவுக்கு லாபம் கிடைக்கலாம்.
உலகளாவிய உற்பத்தி சங்கிலிகள் மறுசீரமைப்பு செய்யும்போது இந்தியா அதுல சரியா மாட்டிக்கிட்டா போதும். ஆனா இந்த வாய்ப்பு எப்பவும் இருக்காது.
இப்போதைக்கு உலக வியாபாரம் மறுசீரமைப்பு செய்யப்படுது. நாடுகள் வர்த்தகத் தடை சுவர்களுக்குப் பின்னாடி ஒளிஞ்சுக்கவா இல்லன்னா புத்திசாலித்தனமா மாறவான்னு முடிவு பண்ணனும்.
ஏன்னா உலக வியாபாரம் மாதிரி ஒரு சிக்கலான விஷயத்துல நீங்க ஒரு கல்லை தூக்கிப் போட்டா... என்ன உடையும்னு யாருக்கும் உண்மையாவே தெரியாது.
Click it and Unblock the Notifications
Sign in with Google