கட்சிக்காரங்க என்னோட உறவுன்னு சொல்றீங்களே விஜய், அப்புறம் ஏன் கரூர்ல இருந்து காப்பாற்றாம ஓடுனீங்க?

சென்னை: "நமக்கு இருப்பது அம்மா-பையன் உறவு, அப்பா-மகன் உறவு, அண்ணன்-தங்கை உறவு, அக்கா-தம்பி உறவு.. சும்மா எலக்சனுக்கு அமைந்த உறவு அப்படின்னு நினைச்சுறாதீங்க.. இது இயற்கையாகவே அமைந்த உறவு ஆழமான உறவு என்பதை நான் உணர்ந்து இருக்கிறேன். இதே மாதிரி தான் நமது தமிழ்நாடு மக்களும் இதை உணர்ந்து இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வேண்டுமானால் இது எலக்சன்.. ஆனால் எனக்கும் என்னை நேசிக்கிற மக்களுக்கும் இது ஒரு எமோஷன்.." இவ்வாறு தஞ்சாவூரில் இன்று நடைபெற்ற கூட்டத்தில் பேசியிருந்தார் தமிழக வெற்றி கழக தலைவர் விஜய்.

ஒரு தலைவனின் சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளிதான் அவனது உண்மையான அரசியல் ஆளுமையை தீர்மானிக்கிறது. அந்த வகையில் விஜய்யின் பேச்சை ஆழமாகப் பரிசீலித்தால், அதில் ஒரு ஆழ்க்கடல் அகலத்திற்கு முரண்பாடு இருப்பதை நாம் காண முடிகிறது.

உறவு என்பது எமோஷனா? அல்லது எலக்சன் உத்தியா?

அரசியலில் ஒரு தலைவன் தன்னை மக்களின் குடும்ப உறுப்பினராகச் சித்தரித்துக் கொள்வது புதியது அல்ல. அண்ணா முதல் அம்மா வரை பலர் இந்த வழியைப் பின்பற்றியுள்ளனர். ஆனால், இந்த உறவு என்பது வெறும் மேடைப் பேச்சோடு முடிந்துவிடக் கூடாது.

உண்மையான உறவு என்பது இன்பத்தில் பங்கேற்பதை விட, துன்பத்தில் துணை நிற்பதில்தான் வெளிப்படும். கரூரில் அவரது கூட்டத்தின் போது ஏற்பட்ட நெரிசலில் 41 உயிர்கள் பறிபோன சம்பவம், விஜய் கூறும் இந்த "ஆழமான உறவு" எந்த நிலையில் இருக்கிறது என்பதை உலகுக்கு உணர்த்தியது. உணர்ச்சிகரமான பேச்சுகளுக்கும், அவர் களத்தில் வெளிப்படுத்திய செயல்பாடுகளுக்கும் இடையே ஒரு பெரும் இடைவெளி இருப்பதை மறுக்க முடியாது.

உறவு என்னும் அரசியல் உத்தி

குடும்ப உறவு என்பது வெறும் மேடைப் பேச்சுகளில் மட்டும் வெளிப்படுவதல்ல; அது நெருக்கடியான நேரங்களில் தலைவன் களத்தில் நிற்பதில் தான் வெளிப்படும். ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு விபத்து நடந்தால், அந்த குடும்பத்தின் மூத்த உறுப்பினர் ஓடிச் சென்று முதல் ஆளாக நிற்பார். ஒரு சகோதரன் தன் குடும்பத்திற்குத் துன்பம் வரும்போது ஓடிவிட மாட்டான். அந்த 'இருப்பு' (Presence) தான் ஒரு தலைவனை மக்கள் தலைவனாக மாற்றுகிறது. ஆனால், கரூரில் தனது கூட்டத்தில், தன்னைப் பார்க்க வந்த, 41 பேர் உயிரிழந்த போது, அங்கிருந்த மக்களைக் காப்பாற்றவோ அல்லது அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லவோ விஜய் முன்வரவில்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. மாறாக, உடனடியாகத் தனி விமானம் மூலம் அவர் சென்னைக்குத் திரும்பியது, அவர் கூறும் "எமோஷன்" என்பதற்கும் அவரது "செயல்பாடு" என்பதற்கும் உள்ள பெரிய இடைவெளியைக் காட்டியது.

தலைமைத்துவ வெற்றிடம்

விஜய்யின் இந்த உணர்ச்சிகரமான பிம்பத்திற்கு விழுந்த முதல் பெரிய அடி, கரூரில் நடந்த கூட்டத்தில் நிகழ்ந்த துயரம். பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் மரணத்துடனும், வலியுடனும் போராடிக்கொண்டிருக்க, விஜய் தனி விமானத்தில் சென்னை திரும்பினார். நிர்வாகிகள் திடீரெனத் தலைமறைவானதும், பல நாட்களுக்குப் பிறகு பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களைச் சென்னை அலுவலகத்திற்கு வரவழைத்து நிதி உதவி செய்ததும் ஒரு மனிதாபிமானமற்ற செயல். ஒரு 'கார்ப்பரேட் மேலாண்மை' (Corporate Management) அணுகுமுறை என்றுதான் அழைக்க முடியும். பொறுப்புகளைத் தட்டிக்கழித்துவிட்டு, பின்னாளில் நிதி உதவி வழங்குவது ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தின் செயல்பாடாக இருக்கலாம்; ஆனால், அது ஒரு மக்கள் தலைவனின் செயல் அல்ல. மற்ற அரசியல் கட்சியினர் களத்தில் இறங்கி, மக்களுடன் மக்களாக இருந்து நிவாரணம் செய்துகொண்டிருக்க, விஜய் மற்றும் அவரது கட்சி நிர்வாகிகள் அந்த நேரத்தில் எங்கே இருந்தார்கள் என்ற கேள்வி, இன்றுவரை அவருக்கு எதிராக வைக்கப்படும் மிகப்பெரிய விமர்சனமாகும்.

கார்ப்பரேட் உதவி vs களத்து அன்பு

நாட்கள் கழித்து, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களைச் சென்னை அலுவலகத்திற்கு அழைத்து, நிதி உதவி வழங்கி ஆறுதல் சொன்னது ஒரு சம்பிரதாயமான செயலாகவே பார்க்கப்பட்டது. துயரத்திலிருக்கும் ஒரு குடும்பத்தை ஒரு அலுவலகத்திற்கு வரவழைத்து உதவி செய்வது, அவர்களை ஒரு 'பயனாளி' (Beneficiary) போல நடத்தும் கார்ப்பரேட் அணுகுமுறையை காட்டுகிறது. உண்மையான அரசியல் அன்பு என்பது, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வீட்டிற்கே சென்று, அவர்கள் கையைப் பிடித்து ஆறுதல் கூறுவதில் தான் இருக்கிறது. மேஜைக்குப் பின்னால் இருந்து செய்யப்படும் உதவிக்கும், மக்கள் வசிக்கும் குடிசைகளுக்கும், தெருக்களுக்கும் சென்று செய்யப்படும் உதவிக்கும் உள்ள வித்தியாசம், மக்கள் மனதில் ஒரு பெரிய நம்பிக்கையற்ற இடைவெளியை உருவாக்கியுள்ளது.

நம்பிக்கையின் இடைவெளி

சினிமாவில் நாம் பார்க்கும் கதாபாத்திரங்களுக்கும், நிஜ வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் தலைவர்களுக்கும் ஒரு பெரிய வேறுபாடு உண்டு. சினிமா என்பது ஒரு ஸ்கிரிப்ட், ஆனால் அரசியல் என்பது நிஜம். விஜய் தான் ஒரு 'உணர்வு' என்று கூறினாலும், கரூரில் நடந்த சம்பவம் அவருக்கு ஒரு 'பாடம்' அல்ல, அது ஒரு 'குறியீடு'. அந்தப் பேரிடர் நேரத்தில் அவர் காட்டிய இடைவெளி, அவரது அரசியல் பயணத்தில் ஒரு கறையாக நீடிக்கும்.

திரைப்படங்களில் விஜய் ஒரு தலைவனாக நடித்திருக்கலாம், ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில் ஒரு தலைவன் என்பவன் துன்பம் வரும்போது ஓடி ஒழிபவன் அல்ல, துன்பத்தின் நடுவே நிற்பவன். அவரது வார்த்தைகளுக்கும், அவரது செயல்களுக்கும் இடையேயான இந்த இடைவெளி குறையாதவரை, அவர் பேசும் இந்த "உணர்ச்சிகரமான உறவு" வெறும் தேர்தல் அரசியலுக்கான ஒரு வியூகம் என்றே மக்கள் கருதுவார்கள்.

எனக்கும் என்னை நேசிக்கிற மக்களுக்கும் இது ஒரு எமோஷன்" என்று விஜய் கூறுவது உண்மையானால், அந்த எமோஷன் அவரது செயல்பாடுகளிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும். மேடைப் பேச்சுகள் கைதட்டல்களைப் பெற்றுத் தரும், ஆனால் களப்பணிகளே வாக்குகளையும் மக்கள் நம்பிக்கையையும் பெற்றுத் தரும்.

சினிமா பிம்பத்திலிருந்து விலகி, ஒரு அரசியல் தலைவராக விஜய் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டுமானால், அவர் கூறும் "உறவு" என்பது மேடையைத் தாண்டி, மக்களின் துயர நிலங்களிலும் வெளிப்பட வேண்டும். இல்லையெனில், மற்ற கட்சிகளை விமர்சிப்பதை விட, தார்மீக ரீதியாக அவர் அதிகம் விமர்சிக்கப்படுவார். சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் தொடர்பு இல்லாத அரசியல், தமிழக மக்களிடம் நீண்ட காலம் நிலைக்காது என்பதுதான் வரலாறு சொல்லும் பாடம்.

English summary

This analysis examines the growing disconnect between Tamilaga Vettri Kazhagam (TVK) leader Vijay’s emotional rhetoric and his practical leadership during crises. While Vijay describes his bond with the people of Tamil Nadu as a "natural family emotion" rather than a mere "election strategy," his critics point to the Karur stampede tragedy as a significant turning point.