எனக்கென்ன

எனக்கென்னவென்று இருப்பேன்
எதிர்படும் நேரம் எவரிடமும் சிரிப்பேன்
உள்ளில் உறங்கும் வலியதை
வெளிச்சப் படத்திலா வடிப்பேன்

ஒருவார்த்தை பேச உளமெலாம் துடிக்கும்
யாருமில்லா இடத்தினிலே என்ன தான் பேச்சென
ஒத்திட்ட எண்களில் தொலைப் பேசி ஏசும்
அதற்கென்ன தெரியும்... என் தவிப்பெதுவென

பலவாய் நினைந்து பலரிடம் பேசி
மெல்ல மெல்ல மறந்து போய்
என்றோ என் குரல் கேட்டிடும் நேரம்
அடடா எப்படி இருக்கிறாய் என்று

ஒலிக்கும் உன் குரல் கேட்டிடில் தானே
உள்ளில் சுரக்கும் ஆனந்த வெள்ளம்
கண்ணில் மெல்ல வெளிவரத் துவங்கும்
கண்களில் உன் முகம் நிழலெனத் தெரியும்

உள்ளுள் ஓருணர்வு மட்டும் ஓரமாய்
உய்வுப் பெறாத கவிதையாய்
நெருடிக் கொண்டு இருக்கும்