தமிழ்நாடு நாள்.. தலையை கொடுத்தேனும் மண்ணை காப்போம்! - எல்லைப் போரில் தமிழர்கள் வென்றதும்.. இழந்ததும்
சென்னை: இன்று நாம் வரைபடத்தில் பார்க்கும் தமிழ்நாடு சாதாரணமாகவோ அல்லது அரசு போட்ட ஒரு கையெழுத்தாலோ மட்டும் உருவானது அல்ல. நமது தலைநகரமான சென்னை முதல் தெற்கே இருக்கும் கன்னியாகுமரி வரை, ஒவ்வொரு எல்லைப் பகுதியையும் காப்பாற்ற எண்ணற்ற மக்கள் ரத்தம் சிந்தினர்; சிறை சென்றனர்; உயிரையும் கொடுத்தனர்.
நவம்பர் 1 ஏன் முக்கியமான நாளாகப் பார்க்கப்படுகிறது? அதன் பின்னால் இருக்கும் வரலாறு, அரசியல், துயரங்கள் மற்றும் எல்லைப் போர்களின் முழுப் பின்னணியையும் மிக எளிய முறையில் இங்கே பார்க்கலாம்.
மெட்ராஸ் மாகாணம்: அன்றைய நிலை என்ன?
இந்தியா ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் இருந்தபோதும், சுதந்திரம் அடைந்த ஆரம்ப காலத்திலும் இன்றைக்கு இருப்பது போல மொழிக்கு ஒரு மாநிலம் கிடையாது. அப்போது 'மெட்ராஸ் மாகாணம்' (Madras Presidency) என்ற பெயரில் தமிழ்நாடு, ஆந்திராவின் பெரும் பகுதி, கர்நாடகாவின் சில மாவட்டங்கள் மற்றும் கேரளாவின் மலபார் பகுதி என அனைத்தும் ஒன்றாகவே இருந்தன.
ஒரே மாகாணத்தில் வெவ்வேறு மொழிகள் பேசப்பட்டதால் நிர்வாகத்திலும் சிக்கல் இருந்தது, மக்களுக்கும் தங்கள் மொழி உரிமைகளில் அதிருப்தி இருந்தது. இதையடுத்து, அவரவர் தாய்மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்டு மாநிலங்களைப் பிரிக்க வேண்டும் என்ற குரல் நாடெங்கும் ஓங்கி ஒலித்தது.
மொழிவாரி மாநிலங்கள் உருவாக்கம் (1956)
1953-ல் ஆந்திரா தனியாகப் பிரிந்ததைத் தொடர்ந்து, நாடு முழுவதும் மொழிவாரி மாநிலங்களை அமைக்க 'பசல் அலி ஆணையம்' அமைக்கப்பட்டது. இந்த ஆணையத்தின் பரிந்துரைப்படி, 1956 நவம்பர் 1-ஆம் தேதி இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் 'மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டம்' அமலுக்கு வந்தது.
அந்த நாளில் மலையாளம் பேசும் பகுதிகள் கேரளாவுக்கும், கன்னடம் பேசும் பகுதிகள் கர்நாடகாவுக்கும் பிரிந்து சென்றன. பல பகுதிகள் பிரிந்து போனாலும், தமிழ் பேசும் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்த நிலப்பரப்பு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, அன்றைய 'மெட்ராஸ் மாநிலமாக' ஒரு தெளிவான எல்லை வடிவத்தைப் பெற்ற நாள் இந்த 1956 நவம்பர் 1.
தலை கொடுத்தேனும் தலைநகரைக் காப்போம்: வட எல்லைப் போராட்டம்
மெட்ராஸ் மாகாணம் பிரியும் போது, மிகப்பெரிய சிக்கல் தலைநகரான சென்னையைச் சுற்றி எழுந்தது. சென்னை தங்களுக்குத்தான் வேண்டும் என்று ஆந்திரத் தலைவர்கள் போர்க்கொடி தூக்கினர். "மெட்ராஸ் மனதே" (சென்னை எங்களுக்கே) என்ற முழக்கத்துடன் போராட்டங்கள் வெடித்தன.
அப்போது தமிழகத்தில் முன்நின்று களமிறங்கியவர்தான் 'சிலம்புச் செல்வர்' ம.பொ.சிவஞானம் (ம.பொ.சி). தனது 'தமிழரசுக் கழகம்' மூலமாகத் தமிழர்களைத் திரட்டிய அவர், "தலையைக் கொடுத்தேனும் தலைநகரைக் காப்போம்!" என்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முழக்கத்தை முன்வைத்தார்.
ம.பொ.சி-யின் தீவிர பிரச்சாரங்கள், மக்கள் போராட்டங்கள் மற்றும் ராஜாஜி உள்ளிட்ட தலைவர்களின் உறுதியான நிலைப்பாட்டால் சென்னை தமிழ்நாட்டுக்கே தக்கவைக்கப்பட்டது. அதேபோல, ஆந்திராவுடன் இணைக்கப்பட இருந்த திருத்தணி, பள்ளிப்பட்டு போன்ற முக்கியப் பகுதிகளையும் தமிழர்கள் தொடர்ந்து போராடி மீட்டெடுத்தனர். ஆனால், வரலாற்று ரீதியாகத் தமிழோடு தொடர்புடைய திருப்பதியைத் தமிழகம் இழக்க நேரிட்டது தமிழர்களுக்குப் பெரும் வருத்தமாகவே அமைந்தது.
தெற்கில் துப்பாக்கிச் சூடு: கன்னியாகுமரியை மீட்ட தென் எல்லைப் போராட்டம்
சென்னைக்கு வடக்கே போராட்டம் நடந்த அதே காலகட்டத்தில், தெற்கே அதைவிடக் கொடூரமான ரத்தக் களரி அரங்கேறியது.
கன்னியாகுமரி மாவட்டம் மற்றும் செங்கோட்டை பகுதிகள் அப்போது 'திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின்' ஆளுகைக்குள் (தற்போதைய கேரளா) இருந்தன. அங்கு வாழ்ந்த தமிழ் மக்கள் மலையாள ஆதிக்கத்தால் ஒடுக்கப்படுவதாக உணர்ந்து, தாங்கள் தமிழ்நாட்டுடன் இணைய வேண்டும் என விரும்பினர்.
இப்போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வழிநடத்தியவர் 'குமரித் தந்தை' என்று அழைக்கப்படும் மார்ஷல் ஏ. நேசமணி. 'திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ்' இயக்கம் மூலமாகத் தொடர் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. இந்தப் போராட்டத்தை ஒடுக்க திருவிதாங்கூர் அரசு மிகக் கடுமையான அடக்குமுறைகளைக் கையாண்டது.
1954 ஆகஸ்ட் 11 அன்று புதுக்கடை, மார்த்தாண்டம் ஆகிய இடங்களில் காவல்துறை நடத்திய துப்பாக்கிச் சூட்டில் முத்துசுவாமி, செல்லையா, ராமன், பொன்னையன் உள்ளிட்ட 11 தமிழர்கள் குண்டு பாய்ந்து சம்பவ இடத்திலேயே உயிரிழந்தனர். நூற்றுக்கணக்கானோர் ரத்தக் காயமடைந்தனர்; சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.
இந்தத் தியாகிகளின் உயிர்த் தியாகத்திற்குப் பின்னரே, 1956 நவம்பர் 1 அன்று கன்னியாகுமரி மாவட்டம் மற்றும் செங்கோட்டை பகுதி முறைப்படி தமிழ்நாட்டுடன் இணைக்கப்பட்டது.
76 நாட்கள் உண்ணாநோன்பு இருந்து உயிர்விட்ட தியாகி சங்கரலிங்கனார்
நிலப்பரப்பு ஒரு வழியாக எல்லை வகுக்கப்பட்டு மெட்ராஸ் மாநிலம் உருவானாலும், அதற்கு 'தமிழ்நாடு' என்று பெயர் வைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை மிக வலுவாக எழுந்தது. "மெட்ராஸ் ஸ்டேட் என்று அழைக்காமல், சங்க காலம் தொட்டுப் பெருமை கொண்ட 'தமிழ்நாடு' என்றே அழைக்க வேண்டும்" என வலியுறுத்தினர்.
விருதுநகரைச் சேர்ந்த தியாகி சங்கரலிங்கனார், "மெட்ராஸ் மாநிலத்திற்குத் தமிழ்நாடு எனப் பெயர் சூட்ட வேண்டும்" உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளை முன்வைத்து 1956 ஜூலை 27 அன்று காலவரையற்ற உண்ணாநோன்பைத் தொடங்கினார்.
அண்ணா, காமராஜர், ஜீவானந்தம், ம.பொ.சி எனப் பல தலைவர்கள் நேரில் சென்று கெஞ்சிக் கேட்டும் அவர் தன் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. தனது கொள்கையில் உறுதியாக இருந்த சங்கரலிங்கனார், 76 நாட்கள் தொடர்ந்து பட்டினி கிடந்து, 1956 அக்டோபர் 13 அன்று தன் உயிரையே தியாகம் செய்தார். ஒரு மாநிலத்தின் பெயர் மாற்றத்திற்காக உண்ணாநோன்பு இருந்து உயிர்விட்ட மாபெரும் தியாக வரலாறு இது.
பேரறிஞர் அண்ணாவின் வரலாற்றுத் தீர்மானம் (1967)
தியாகி சங்கரலிங்கனாரின் மறைவுக்குப் பின் இந்தப் போராட்டம் அடுத்த கட்டத்தை எட்டியது. 1967-ல் பேரறிஞர் அண்ணா தலைமையில் திமுக ஆட்சி அமைந்தது.
1967 ஜூலை 18 அன்று சட்டமன்றத்தில், "மெட்ராஸ் மாநிலம் என்பதைத் தமிழ்நாடு எனப் பெயர் மாற்றம் செய்ய வேண்டும்" என்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கத் தீர்மானத்தை அண்ணா கொண்டு வந்தார். அனைத்துக் கட்சிகளின் ஆதரவோடு அந்தத் தீர்மானம் ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது.
அப்போது அண்ணா மூன்று முறை "தமிழ்நாடு" என்று கம்பீரமாக முழங்க, ஒட்டுமொத்த அவையும் "வாழ்க!" என்று முழங்கியது. அதன் பிறகு நாடாளுமன்ற ஒப்புதலுடன், 1969 ஜனவரி 14 பொங்கல் திருநாளன்று அதிகாரப்பூர்வமாக நமது மாநிலத்திற்குத் 'தமிழ்நாடு' என்ற பெயர் நடைமுறைக்கு வந்தது.
நவம்பர் 1 vs ஜூலை 18: எது தமிழ்நாடு நாள்?
சமீபத்திய ஆண்டுகளில் தமிழ்நாடு நாள் எந்தத் தேதியில் கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்பதில் அரசியல் மற்றும் வரலாற்று ரீதியான விவாதங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன:
1956 நவம்பர் 1-ல் தான் அண்டை மாநிலங்களான கேரளம், கர்நாடகா போல தமிழ் பேசும் நிலப்பரப்பு உருவானது. எனவே நில எல்லைகள் அமைந்த இந்த நாளையே மாநில நாளாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்று எல்லைப் போராட்ட தியாகிகளும், சில அமைப்புகளும் வலியுறுத்துகின்றனர். அதிமுக ஆட்சிக் காலத்தில் 2019-ல் நவம்பர் 1 அதிகாரப்பூர்வமாக தமிழ்நாடு நாளாக அறிவிக்கப்பட்டது.
2021-ல் ஆட்சிக்கு வந்த திமுக அரசு, மெட்ராஸ் மாகாணத்திலிருந்து பல பகுதிகள் பிரிந்து போன நாளான நவம்பர் 1-ஐ விட, 'தமிழ்நாடு' என அண்ணா பெயர் சூட்டிய வரலாற்றுத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்ட ஜூலை 18-ஐக் கொண்டாடுவதே தமிழர்களின் சுயமரியாதைக்குப் பெருமை என அறிவித்தது.
வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்பவர்களுக்கு இந்த இரண்டு தேதிகளுமே மிக முக்கியமானவை. நவம்பர் 1 என்பது நமது எல்லைகளைக் காக்க உயிர்நீத்த தியாகிகளை நினைவுகூரும் நாள்; ஜூலை 18 என்பது அந்த நிலப்பரப்பிற்கு நமது தாய்மொழியின் பெயரை அதிகாரப்பூர்வமாகச் சூட்டிய வரலாற்று நாள்.
ஒவ்வொரு தமிழனும் தன் மண்ணின் எல்லையையும், பெயரையும் உச்சரிக்கும் போது, அதன் பின்னால் இருக்கும் இத்தனை போராட்டங்களையும், ரத்தக் கண்ணீரையும் ஒரு கணமாவது நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
Click it and Unblock the Notifications
Sign in with Google
