தலைக்கு மேல் பறக்கும் ஏவுகணைகள்.. வளைகுடா நாடுகளை விட்டு வர மறுக்கும் இந்தியர்கள்! உருக்கமான பின்னணி

சவுதி: மத்திய கிழக்கில் போர் மேகங்கள் சூழ்ந்துள்ளன. அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேலுக்கும் ஈரானுக்கும் இடையிலான மோதல், இன்று உலகையே உலுக்கி வரும் ஒரு பெரும் மனிதாபிமானச் சிக்கலாக உருவெடுத்துள்ளது. குறிப்பாக, வளைகுடா நாடுகள் எனப்படும் துபாய், சவுதி அரேபியா, கத்தார் போன்ற தேசங்கள் இந்தப் போரின் நேரடிப் பாதிப்புக்கு உள்ளாகி வருகின்றன.

வான்வெளியில் சீறிப்பாயும் ஏவுகணைகளும், திடீரெனத் தாக்கும் ட்ரோன்களும் அந்த நாடுகளின் அமைதியைக் குலைத்துள்ளன. இத்தகைய ஒரு அபாயகரமான சூழலில், அங்கு வசிக்கும் மேலை நாட்டு குடிமக்கள், அதாவது பிரிட்டிஷ் மற்றும் அமெரிக்கக் குடிமக்கள், தங்களின் உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள அவசர அவசரமாகத் தாயகம் திரும்பிவிட்டனர். ஆனால், அதே மண்ணில் லட்சக்கணக்கான இந்தியர்கள் மட்டும் இன்னமும் அங்கேயே தங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களின் இந்தத் துணிச்சலுக்குப் பின்னால் இருப்பது வீரம் மட்டும் அல்ல, மாறாக 'வேலை போய்விடுமோ' என்கிற வாழ்வாதார பயமும் கூடத்தான்.

வளைகுடா நாடுகளில் சுமார் ஒரு கோடி இந்தியர்கள் பணிபுரிகின்றனர். போர் தொடங்கியதிலிருந்து இதுவரை சுமார் நான்கு லட்சம் பேர் மட்டுமே இந்தியா திரும்பியுள்ளனர். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் சுற்றுலாப் பயணிகளும் மாணவர்களுமே தவிர, அங்கு வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் அல்ல.

இந்திய தொழிலாளர்கள்

ஈரானின் இலக்கு தற்போது அமெரிக்காவின் ராணுவத் தளங்கள் அமைந்துள்ள துபாய், சவுதி, குவைத் மற்றும் பஹ்ரைன் ஆகிய நாடுகளாக மாறியுள்ளது. ஆரம்பத்தில் ராணுவ நிலைகளை மட்டுமே குறிவைத்த ஈரான், இப்போது ஹோட்டல்கள், எண்ணெய் டாங்கர்கள் மற்றும் மக்கள் வசிக்கும் குடியிருப்புப் பகுதிகள் மீதும் தாக்குதல் நடத்தப் போவதாக எச்சரித்துள்ளது. இவ்வளவு பெரிய அச்சுறுத்தல் இருந்தும், இந்தியர்கள் ஏன் அங்கிருந்து நகர மறுக்கிறார்கள் என்பது ஒரு மில்லியன் டாலர் கேள்வியாக உருவெடுத்துள்ளது.

இந்தியா போக முடியாது

இந்த நிலையைப் பற்றி சவுதி அரேபியாவின் ரியாத் நகரில் சில்லறை விற்பனைத் துறையில் பணியாற்றும் ஃபராஜ் வாமிக் என்பவரிடம் கேட்டபோது, அவர் கூறும் உண்மைகள் நெஞ்சைப் பிழிகின்றன. அவர் கூறுகிறார், "நாங்கள் உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டுதான் ஒவ்வொரு நாளும் வேலை செய்கிறோம். ஆனால், இந்தியா திரும்பினால் எங்களுக்கு என்ன வேலை கிடைக்கும்? மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் சவுதி அரேபியாவை விட்டு நிரந்தரமாக இந்தியா சென்றுவிட்டேன். குடும்பத்தோடு அங்கேயே தங்கிவிடலாம் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், இந்தியாவில் எனக்குக் கிடைத்த ஊதியம் எனது குடும்பத் தேவைகளை நிறைவு செய்யவில்லை. அதோடு நல்ல வேலை வாய்ப்புகளும் அங்கே அமையவில்லை. அதனால்தான் மீண்டும் சவுதி வந்தேன். இப்போது போர் நடக்கிறது என்பது உண்மைதான், ஆனால் போர் முடிந்துவிட்டால் மீண்டும் இங்கே வருவது சாத்தியமில்லை. எனவே, வேலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப் போராடுகிறோம்."

அழும் குடும்ப உறுப்பினர்கள்

இதே போன்ற ஒரு குரலைத்தான் ஆட்டோமொபைல் துறையில் பொறியாளராக இருக்கும் முகமது அகமதுவும் எதிரொலிக்கிறார். அவருக்கு இப்போது விடுமுறை காலம் வந்துவிட்டது. ஆனால், அவர் இந்தியா செல்லத் தயங்குகிறார். "நான் ஊருக்குச் சென்றால், போர் முடியும் வரை என்னால் மீண்டும் வர முடியாது. அதுவரை எனது வேலை இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். பொருளாதார மந்தநிலை ஏற்கனவே தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டது. எனது மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் தினமும் அழுதுகொண்டே போன் செய்கிறார்கள். 'வேலை முக்கியமில்லை, உயிர் இருந்தால் போதும், வந்துவிடுங்கள், கஞ்சி குடித்தாவது வாழ்ந்து கொள்ளலாம்' என்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எப்படிப் புரிய வைப்பது? நான் இந்தியா திரும்பினால் எனது குழந்தைகளின் படிப்பு என்னவாகும்? அவர்களின் எதிர்காலம் என்னவாகும்? குடும்பத்தின் தேவைகளை என்னால் எப்படிப் பூர்த்தி செய்ய முடியும்?" என்று அவர் கேட்கும் கேள்விகள் வறுமையின் கோர முகத்தைக் காட்டுகின்றன.

வளைகுடா நிதி நிலைமை மோசமாகிறது?

துபாயில் ஒரு வங்கியில் பணிபுரியும் சையத் அக்தர் உசேன் என்பவரின் நிலை சற்று வித்தியாசமானது. அவருக்கு விமான டிக்கெட் விலை அதிகமாக இருப்பது ஒரு பிரச்சனையே இல்லை. ஆனால், வேலை பறிபோய்விடுமோ என்கிற அச்சம் அவரைத் தூங்க விடாமல் செய்கிறது. வளைகுடா நாடுகளில் முதலீடு செய்திருந்த சர்வதேச முதலீட்டாளர்கள், போர் பதற்றம் காரணமாகத் தங்களது பணத்தைத் திரும்பப் பெறத் தொடங்கிவிட்டனர். இதனால் நிதித் துறை பெரும் சரிவைச் சந்தித்து வருகிறது. "நான் ஊருக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பும்போது எனது வங்கி இயங்குமா என்பது தெரியவில்லை. அத்தகைய சூழலில் நான் வேலையில்லாமல் நடுத்தெருவில் நிற்க வேண்டியிருக்கும்" என்கிறார் அவர்.

2 லட்சம் சம்பளம்

லக்னோவைச் சேர்ந்த ரஷித் அலி துபாயில் ஒரு தொலைத்தொடர்பு நிறுவனத்தில் பணியாற்றுகிறார். இந்தியாவில் அவர் வங்கியில் வேலை செய்தபோது அவருக்குக் கிடைத்த சம்பளம் வெறும் 40 முதல் 50 ஆயிரம் ரூபாய் மட்டுமே. ஆனால் துபாயில் அவருக்கு இரண்டு லட்சம் ரூபாய் கிடைக்கிறது. "இந்த இரண்டு லட்சம் ரூபாய் சம்பளத்தை இந்தியாவில் எந்த வங்கி எனக்குக் கொடுக்கும்? நான் ஒருவன் மட்டுமே சம்பாதித்து என் முழு குடும்பத்தையும் காப்பாற்ற வேண்டும். அங்கே மீண்டும் வேலைக்காகப் போராடுவதை விட, இங்கே போரின் நிழலில் வாழ்வதே மேல் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது" என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

இன்னொரு பக்கம், விடுமுறைக்காக இந்தியா வந்தவர்கள் கூட, வேலையைத் தக்கவைக்க மீண்டும் வளைகுடா நாடுகளுக்கே பயணப்படுகின்றனர். முகமது ஆசிப் என்பவர் ரம்ஜான் பண்டிகைக்காக ஊருக்கு வந்தவர், தனது விடுமுறை முடிந்ததும் மீண்டும் துபாய் செல்லத் தயாராகிவிட்டார். "குடும்பத்தினர் போக வேண்டாம் என்று தடுக்கிறார்கள். ஆனால், எனக்கு வேறு வழியில்லை. இன்று வேலை போனால் நாளை என் குடும்பம் பட்டினி கிடக்கும். போர்க்களமாக இருந்தாலும் சரி, அங்கேதான் என் வாழ்வாதாரம் இருக்கிறது" என்கிறார் அவர் உறுதியான குரலில்.

எந்த துறையில் அதிகம் பாதிப்பு?

இந்தப் போர் சூழலால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டது ஹோட்டல் மற்றும் சுற்றுலாத் துறையாகும். துபாயில் உள்ள பல ஹோட்டல்களில் தொழிலாளர்கள் சம்பளம் இன்றி கட்டாய விடுப்பில் அனுப்பப்பட்டுள்ளனர். மக்கள் வெளியே வர அஞ்சுவதால் உணவகங்கள் வெறிச்சோடி கிடக்கின்றன. கொரோனா காலத்தைப் போன்ற ஒரு தேக்கநிலை அங்கு உருவாகியுள்ளது. இருப்பினும், இந்தியர்கள் அங்கேயே தங்கியிருக்கிறார்கள். 1966 ஆம் ஆண்டு வரை வளைகுடா நாடுகளில் இந்திய ரூபாய் செல்லுபடியாகும் நாணயமாக இருந்தது என்பது பலரும் அறியாத உண்மை. இன்று துபாயிலும் அபுதாபியிலும் நாம் காணும் பிரம்மாண்டமான வானளாவிய கட்டிடங்களை உருவாக்கியதில் இந்தியத் தொழிலாளர்களின் ரத்தமும் வியர்வையும் கலந்திருக்கிறது. இன்று அந்த உழைப்புக்குக் கிடைத்த பரிசு, போரின் நடுவே பாதுகாப்பற்ற சூழலில் வேலை செய்வதாகும்.

3 லட்சம் வேலைவாய்ப்புகள்

ஈரானின் தாக்குதல்கள் வளைகுடா நாடுகளின் உள்கட்டமைப்பைச் சீர்குலைத்துள்ளன. இந்தப் போர் ஒருவேளை முடிவுக்கு வந்தாலும், மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பப் பல ஆண்டுகள் ஆகும். சுமார் மூன்று லட்சம் இந்தியர்களின் வேலைவாய்ப்பு தற்போது ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் ஆட்குறைப்பு மற்றும் ஊதியக் குறைப்பு நடவடிக்கைகள் தொடங்கிவிட்டன. பெட்ரோல் விலையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் அரசுச் செலவினங்களைக் குறைத்துள்ளன, இது தனியார் துறையையும் பாதித்துள்ளது.

உழைப்பு

இருப்பினும், இந்தியாவைக் காட்டிலும் வளைகுடா நாடுகளில் கிடைக்கும் ஊதியம் இன்னும் முக்கியமானதாகவே இருக்கிறது. அந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே, மரணத்தை விட வறுமையைப் பெரிதாகக் கருதும் இந்தியர்கள், வானத்தில் பறக்கும் ஏவுகணைகளைக் கண்டும் காணாமல் தங்களது பணிகளைச் செய்து வருகிறார்கள். இந்தியர்களின் இந்த நிலை உலகிற்கு ஒரு பாடத்தைச் சொல்கிறது: ஒரு மனிதனுக்கு உயிரை விடவும், தன் குடும்பத்தின் பசியைத் தீர்ப்பதுதான் பெரிய கடமையாக இருக்கிறது. வளைகுடா நாடுகளின் ஜொலிப்பு மறைந்து போர் மேகங்கள் சூழ்ந்தாலும், இந்தியர்களின் உழைப்பும் போராட்டமும் அங்கு ஓயாமல் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

English summary

As tensions escalate between Iran, Israel, and the US, a stark divide has emerged in the Gulf nations. While Western expatriates are fleeing Dubai, Qatar, and Saudi Arabia, nearly 10 million Indian workers remain stationed in the line of fire. Despite the constant threat of drones and missiles, Indian professionals—from retail staff to engineers—are choosing to stay due to the fear of unemployment and the lack of comparable opportunities back home.