ஓட்டுக்கு பணம் தராத கட்சியினரை விரட்டி விரட்டி வெளுத்த மக்கள்! தமிழகத்தில் நடந்த தேர்தல் கூத்துகள்
ஒரு காலத்தில் தேர்தல் என்றால் கொள்கைகள் முழங்கும், மேடைகள் அதிரும், வாக்குறுதிகள் காற்றில் பறக்கும். ஆனால் இன்று? தேர்தல் என்பது ஒரு 'சீசன் சேல்' (Season Sale) போல மாறிவிட்டது. "ஆடித் தள்ளுபடி"யை விட மோசமாக, "ஓட்டுக்கு இவ்வளவு" என நிர்ணயம் செய்யப்படும் ஒரு திறந்தவெளி சந்தையாக நமது ஜனநாயகம் உருமாறி நிற்கிறது. இந்த முறை தேர்தல் களம் வாக்குச்சாவடிகளில் அல்ல, தெருமுனைப் பண விநியோகத்திலும், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த 'காமெடி' கலந்த சண்டைகளிலும்தான் களைகட்டியது.
விலைவாசி உயர்வு: 500-லிருந்து 1000-க்கு உயர்வு!
வெங்காயம் விலை ஏறினால் மக்கள் கொதிக்கிறார்கள், பெட்ரோல் விலை ஏறினால் போராடுகிறார்கள். ஆனால், 'ஓட்டுக்கு பணம்' விஷயத்தில் மட்டும் விலைவாசி உயர்வு ஒரு ஆரோக்கியமான முன்னேற்றமாகப் பார்க்கப்படுவதுதான் விந்தை. கடந்த முறை 500 ரூபாயாக இருந்த 'குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை' (MSP), இந்த முறை 1000 ரூபாயாக உயர்ந்துள்ளது.
"என்னப்பா இது அநியாயம்? போன முறை 500 கொடுத்தீங்க, இந்த முறை சிலிண்டர் விலையே 1000 தாண்டிடுச்சு, அப்புறம் எப்படி ஓட்டு மட்டும் பழைய விலைக்கு கேக்குறீங்க?" என்று மக்கள் கட்சி நிர்வாகிகளிடம் லாஜிக் பேசுவதுதான் இந்த தேர்தலின் ஆகச்சிறந்த நகைச்சுவை. சில இடங்களில் 2000 முதல் 5000 வரை 'பிளாக் மார்க்கெட்டில்' டிக்கெட் விற்பது போல ஓட்டுகள் விலைபோயின. இது ஜனநாயகமா அல்லது ஐ.பி.எல் ஏலமா என்கிற சந்தேகம் எழாமல் இல்லை.
தார்மீகக் கோபம்: "ஏன் எனக்கு இன்னும் பணம் வரலை?"
ஜனநாயகத்தின் மிகப்பெரிய முரண் எது தெரியுமா? ஒரு கட்சி பணம் கொடுத்தால் அதை 'ஊழல்' என்று சொல்ல வேண்டிய மக்கள், "பக்கத்து தெருக்காரனுக்கு கொடுத்துட்டீங்க, எனக்கு ஏன் இன்னும் கொடுக்கலை?" என்று கட்சி நிர்வாகிகளைத் துரத்தித் துரத்திச் சண்டையிடுவதுதான்.
சமூக வலைதளங்களில் நாம் பார்த்த பல வீடியோக்களில், மக்கள் காட்டியது 'தார்மீகக் கோபம்' அல்ல; அது 'பங்கு கிடைக்காத கோபம்'. "எங்க வீட்டுல அஞ்சு ஓட்டு இருக்கு, நீ கொடுத்தது மூணு பேருக்குத்தான், மிச்சம் ரெண்டு பேருக்கு எப்போ தருவ?" என்று கேட்டு கட்சி நிர்வாகிகளுக்குக் கொலை மிரட்டல் விடுக்கும் அளவுக்கு மக்கள் 'துணிச்சல்' மிக்கவர்களாக மாறிவிட்டனர். கட்சித் தொண்டர்களே பயந்து ஓடும் நிலைக்கு 'ஜனநாயகக் கடமை' இங்கே பணக் கடமையாக மாறியிருக்கிறது.
தேர்தல் ஆணையம்: "கண்ணாமூச்சி ரே ரே..."
தேர்தல் ஆணையம் பறக்கும் படைகளை அனுப்பி சோதனையிடுகிறது. ஆனால், பணத்தை விநியோகிக்கும் கட்சியினரோ "ஜி.பி.எஸ்" (GPS) தொழில்நுட்பத்தை மிஞ்சும் வகையில் சந்து பொந்துகளில் புகுந்து விளையாடுகிறார்கள். வீடு வீடாகப் பணத்தை விநியோகிக்கும்போது, அதிகாரிகள் வரும் சத்தம் கேட்டால், அதுவரை சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்த பொதுமக்களே கட்சி நிர்வாகிகளைத் தங்கள் வீட்டுக்குள் ஒளித்து வைத்துப் பாதுகாக்கும் 'அன்பு' நெகிழ வைக்கிறது.
பணம் கைமாறும் வரை மக்கள் - கட்சியினர் இடையே ஒரு 'கூட்டுச் சதி' நிலவுகிறது. இங்கே தேர்தல் ஆணையம் என்பது ஒரு அலங்காரப் பொம்மையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. கோடிக்கணக்கில் பணம் பிடிபட்டாலும், விநியோகிக்கப்பட்ட பணத்தின் அளவுடன் ஒப்பிடும்போது அது கடலில் கலந்த ஒரு துளி நீர் போன்றதுதான்.
நெல்லை மாவட்டத்தின் 'மதச்சார்பற்ற' நகைச்சுவை!
இந்தத் தேர்தலின் கிளைமாக்ஸ் காமெடி திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் தென்பகுதித் தொகுதியில் அரங்கேறியது. அந்த வேட்பாளர் ஒரு வினோதமான உத்தியைக் கையாண்டார். "பணத்தை ஆயிரம் ஆயிரமாக் கொடுங்க... ஆனா கிறிஸ்தவர்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் மட்டும் கொடுங்க" என்று அவர் ஒரு 'மைக்ரோ மேனேஜ்மென்ட்' கணக்குப் போட்டுச் சொல்லியனுப்பினார்.
விளைவு? இந்து வாக்காளர்கள் கொதித்தெழுந்தனர். "என்னப்பா... எங்க ஓட்டு என்ன அவ்வளவு இளக்காரமா? அவங்களுக்கு மட்டும் பணம், எங்களுக்கு இல்லையா? நாங்க மட்டும் என்ன பாவம் செய்தோம்?" என்று அந்தப் பெரிய கட்சியின் நிர்வாகியிடம் தெருவில் வைத்துச் சண்டையிட்டனர்.
ஜனநாயகத்தில் சமத்துவம் என்பது "எல்லோருக்கும் சமமான கல்வி" அல்லது "சமமான வேலைவாய்ப்பு" என்பதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இங்கே, "எல்லோருக்கும் சமமான லஞ்சம்" வேண்டும் என்று மக்கள் போராடுவதுதான் காலக்கொடுமை. அந்த நிர்வாகியோ, "தலைவர் இப்படிச் சொல்லிட்டாரே, இவங்களை எப்படிச் சமாளிக்கிறது?" என்று விழிபிதுங்கி நின்ற காட்சி, நகைச்சுவைக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு அவல நிலை.
கொள்கையா? கரன்சியா?
இந்தத் தேர்தலை 'பணத்திற்கும் பணத்திற்கும் இடையிலான தேர்தல்' என்றே சொல்லலாம். கொள்கைகள் இங்கே வெறும் 'சைடு டிஷ்' (Side Dish) கூட கிடையாது.
மக்களின் மனநிலை எப்படி மாறிவிட்டது என்றால், "யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் கொள்ளையடிக்கப் போகிறார்கள், அதில் ஒரு பங்கை இப்போதே வாங்கிவிடுவோம்" என்கிற விரக்தி கலந்த பேராசை மேலோங்கியுள்ளது. ஆனால், மக்கள் ஒரு விஷயத்தை மறக்கிறார்கள். இன்று வாங்கும் 1000 அல்லது 2000 ரூபாய், அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு அவர்கள் அனுபவிக்கப்போகும் மோசமான சாலைகள், தரமற்ற கல்வி மற்றும் மருத்துவத்திற்கு அவர்கள் செலுத்தும் 'முன்பணம்' (Advance) என்பது அவர்களுக்குப் புரிவதில்லை.
சமூகத்தின் கூட்டு வீழ்ச்சி
கட்சியினர் தைரியமாகப் பணத்தைக் கொண்டு சென்று கொடுக்கிறார்கள் என்றால், அதற்குப் பின்னணியில் இருக்கும் தைரியம் 'மக்களின் ஏற்பு'தான். மக்கள் பணத்தை நிராகரித்தால் ஒழிய, எந்த அதிகாரியாலும் இதைத் தடுக்க முடியாது.
பொதுமக்கள் தார்மீகக் கோபம் கொண்டு சண்டையிட வேண்டியது விலைவாசி உயர்வுக்காகவோ, வேலைவாய்ப்பின்மைக்காகவோ இருக்க வேண்டும். ஆனால், 'பணம் தரவில்லை' என்பதற்காகக் கட்சி நிர்வாகிகளைத் தாக்குவது என்பது ஒரு சமூகமாக நாம் எந்த அளவுக்குக் கீழே இறங்கிவிட்டோம் என்பதைக் காட்டுகிறது.
ஜனநாயகத்தின் சரிவு
ஜனநாயகம் என்பது மக்களால், மக்களுக்காக, மக்களே நடத்தும் ஆட்சி. ஆனால் இன்று, அது "மக்களுக்குப் பணத்தால், கட்சியினரால் நடத்தப்படும் ஏலமாக" மாறிவிட்டது. இந்த முறை நடந்த சம்பவங்கள் சிரிப்பை வரவழைக்கலாம், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பிற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய அழுகை ஒளிந்திருக்கிறது.
ஓட்டுக்கு 1000 ரூபாய் கேட்ட மக்கள், ஒரு கட்டத்தில் தங்கள் உரிமைகளை விற்றுவிட்டோம் என்பதை உணரும்போது காலம் கடந்துவிடும். இந்தத் தேர்தல் நமக்குக் கொடுத்த மிகப்பெரிய பாடம் என்னவென்றால்: "இங்கே வாக்காளர்கள் எஜமானர்கள் அல்ல, அவர்கள் வெறும் வாடிக்கையாளர்கள்; வேட்பாளர்கள் சேவையாளர்கள் அல்ல, அவர்கள் வெறும் வியாபாரிகள்."
காமெடியாகத் தெரிந்தாலும், இது ஒரு தேசத்தின் எதிர்காலத்தையே விலை பேசும் கொடுமை. 500-லிருந்து 1000-க்கு உயர்ந்திருப்பது பணத்தின் மதிப்பு அல்ல, நமது ஜனநாயகத்தின் வீழ்ச்சி!
Click it and Unblock the Notifications
Sign in with Google