Alakiyaperiyavans poem on his grandmother

கலாச்சார மாத இதழ் - பிப்ரவரி 2005

1. கண்கொட்டாமல் அவள் முன்னமர்ந்து கவ்விப் போகக் காத்திருக்கும் காலப்பூனையிடம் சுண்டெலியாய் ஆட்டம் காட்டுகிறது அவள் உயிர் எலும்புகளை இறுக்கி அணைத்தபடி உயிரைத் தரமாட்டேன் என்கின்றன சதையும் தோலும் நினைவுகளின் சூறாவளியில் துடிக்கிறது அவள் உயிர்த்தழல் சந்ததியைத் துளிர்த்த அவள் உயிர்க்கண்கள் அய்ந்தும் உக்கிரம் தணிந்திருக்கின்றன நிலங்களை விளைவித்தவள் அவள் பகலுக்கும் காடு கழனி சுற்றி மாலையிலே ஒரு பிள்ளையென பெற்று ஒன்பது போகம் விளைந்தாள் பாம்பு தீண்டிய மாட்டுக்கறியில் பழுக்கக் காய்ச்சிய அரிவாளை நுழைத்து விடம் முறித்தது போல் சந்ததிக்கெல்லாம் சாதியின் விடம் முறிக்க மனதின் மண்கெல்லி மூலிகைவேர் எடுத்துத்தந்தாள் நாடி அடங்காமல் உயிரோடு போராடும் அவள் கைப்பற்றி உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் அடங்க மறுத்தலை. 2. முற்றிய விதையைப் போல் அல்ல இளம் மனித உடல்கள்தான் முளைக்கின்றன சின்ன வயதிலேயே கிளைகள் பல விட்டு விருட்சமான பின் தளிர்களைப் பார்த்துக் கொண்டு காலத்தைக்கடந்தாள் பாட்டி அவளோடு வாழ்ந்து கசங்கியகாலம் சுருண்ட தோல் ஆடையாய் அவளைப் போர்த்தியிருந்தது மூதாதைகளின் எலும்புகள் அவள் மூட்டுகளோடு இணையக் காத்திருந்தன பாட்டி இப்போது ஆற்றங்கரை முழுக்க குருத்துவிடும் கொருக்கையென எலும்புவேராய் மாறிப்போனாள்.